Wens

li_into_woods

Ten goede

in stilte kiemen de liederen
liederen maken het hart warm
een warm hart verandert alles ten goede

Een warmhartig 2016!

                   Riet en Johan

Opstellingen: zaterdagen 16/1, 13/2, 12/3, 9/4 en 4/6/2016. Van harte welkom.

Voor Parijs, nacht van 13 op 14 november 2015.

Tenebrae

Nabij zijn wij, heer,
nabij en grijpbaar.

Gegrepen reeds, Heer,
de klauwen reeds in elkaar geslagen, alsof
het lichaam van ieder van ons
jouw lichaam was, Heer.

Bid, Heer,
bid tot ons,
wij zijn nabij.

Windscheef gingen wij heen,
gingen wij heen, om ons te buigen
over trog en kratermeer.

Naar de drenkplaats gingen wij, Heer.

Het was bloed, het was
wat jij vergoten had, Heer.

Het glansde.

Het wierp ons jouw beeld in de ogen, Heer.
Ogen en mond staan zo open en leeg, Heer.
Wij hebben gedronken, Heer.
Het bloed en het beeld dat in ‘t bloed was, Heer.

Bid, Heer.
Wij zijn nabij.

Paul Célan
Vertaling Peter Nijmeijer

11 november: Remembrance Day

Een bijzondere dag vandaag. We herdenken het einde van de eerste wereldoorlog. Wapenstilstand. De dag dat de Duitsers de overgave ondertekenden. Dit gebeurde om 5 uur ’s morgens. De wapens zwegen om 11 u. Later wordt 11 november tevens het herdenkingsmoment voor het einde van de tweede wereldoorlog, en daarna voor alle oorlogen. Om te beginnen in Frankrijk, België, England en het Gemenebest, en de Verenigde Staten. Nog andere staten volgen.
Het einde van oorlog is het begin van vrede. Zo is ook het einde van de vrede het begin van de oorlog. En als dag en nacht zijn vrede en oorlog met elkaar verbonden. Ze horen bij ons lot, zoals de sterren bij de nacht. Meer over de oorlog in ons  lees je hier.

Zoals Allerheiligen een kader schept om onze overledenen te herdenken, herinneren, zo doet 11 november dit om ons te verbinden met ons oorlogsverleden. Iedere familie heeft en oorlogsverleden. Of er een dader of slachtoffer een slachtoffer is bent geweest, het maakt op zich niet uit. Wij hebben allen de oorlog in ons.
In het Verenigd Koninkrijk benoemde men deze dag aanvankelijk “Armistice Day”. Later , tot op de dag van vandaag, spreken zij van “Remembrance Day”. Re-member. Wat een zalig woord. Terug lid worden van het geheel. Zowel slachtoffers al daders worden “terug in-gesloten”, terug lid gemaakt, her-innerd. Zo eindigt de uitsluiting, de verbanning, het doodzwijgen… Zo komen we tot verbinding. Een grote innerlijke vrede.

“Er is er altijd (minstens) eentje die het (moet) doen”,  lijkt wel een systemische wet te zijn. Minstens eentje wordt “in dienst genomen” om degene die uitgesloten is, aanwezig te maken. Hij of zij kan dit niet zelf kiezen. Dat eentje draagt dan naast zijn/haar eigen leven, nog het zware lot van die ander erbij.
In familieopstellingen scheppen we een ruimte waarin de uitgeslotene terug gezien kan worden en opnieuw deel kan gaan uitmaken van het geheel. Of hij/zij nu een slachtoffer was, of een dader.
Zaterdag 28 november is de laatste opstellingendag voor 2015. Wil je deze dag meemaken en “bevrijdende” kracht van familieopstellingen aan de lijve ervaren, stuur ons een mailtje. In 2016 werken we in de eerste jaarhelft alvast de zaterdagen 16 jan, 13 feb, 12 maart, 9 april en 4 juni.
Je bent van harte welkom.

Riet en Johan

Familieopstellingen november

Beste mensen,

Door onvoorziene omstandigheden werken we niet op zaterdag 21 november,
wel op zaterdag 28 november.

Mocht je in gedachte hebben die dag mee te doen, wil dit dan in je agenda wijzigen.

Excuses hiervoor
en van harte welkom.

Riet en Johan

 

Een mooie zomer.

 

Halfoogst voorbij. De dagen worden merkelijk korter. De verkeersdrukte neemt zienderogen toe. Nog even spelen voor de kinderen en dan terug naar school. Enkele gebeurtenissen blijven nazinderen. Een kort relaas.

Diamantenbruiloft en moederdag
Einde juni was het de diamantenbruiloft van mijn ouders. Jos en Anna zijn 60 jaar getrouwd. De familie was er en ook nog heel wat vrienden. Fijn voor onze ouders. Zij waren heel gelukkig. Moeder verjaart einde juli, vader midden augustus. We vieren beide gebeurtenissen al jaren op 15 oogst. Met moederdag. De kinderen, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen. Wie kan, komt. Vader en moeder zijn een eindje in de tachtig. Moeder worstelt al een aantal jaren met kanker. En vader worstelt met haar mee. Hij meer dan zij, zeggen we vaak in stilte. Mooi om hen te zien. Er is veel vrede over hen gekomen. Na toch een leven dat niet makkelijk was. Moeder uit haar diepste wens: de grootste cadeau voor haar is dat wij – de kinderen- het “samen” doen. En dit samen was nooit makkelijk is onze familie. Zowel niet in die van vader als in die van moeder.
Huis van verbinding. De naam komt niet zomaar uit de lucht vallen.

Worden onze (klein-)kinderen Grieken of Syriers?
De zomer liet ook de beperktheid van onze Europese humanitas en solidariteit zien. De Grieken werden op de knieën gedwongen. Een gang naar Canossa werd het in plaats van een zegetocht. Wie niet uitgesloten wil worden, volgt de regels van het spel. Ook als die niet duurzaam zijn en het “wij” niet ten goede komen. Het geprezen adagio van “People, planet and profit” is in se neoliberaal en niet vruchtbaar. Het schept geen voorspoed. Het ontwikkelt geen “wij”, geen “samen”. Wat “wij” in beginsel als zoogdieren wel zijn. We kunnen niet ongestraft voorbij aan het “wij”. Dit beperkt zich niet alleen tot bastion Europa. Ook buiten dit geopolitiek gebied worden we uitgedaagd. Duizenden mensen zijn onderweg om een beter bestaan te vinden. Over zee, over land. Er is Syrië en Irak; er is Oost Afrika. Nog steeds komen er mensen vanuit Afghanistan. Maakt het in wezen verschil uit of zijn nu als economische of humanitaire vluchtelingen gecatalogeerd kunnen worden? Kan je het hen kwalijk nemen naar hier te komen. Alternatief is “people, planet and prosperity”. Ieder hoort erbij. Er is voor ieder een plek. En de balans tussen geven en nemen is in evenwicht. En zo is er voorspoed voor iedereen.
Worden onze kinderen Grieken of Syriërs? Geen van beiden perspectieven is aanlokkelijk. En willen we dat? En zoniet, wat is dan goed om te doen? En met wie? Van egosysteem naar ecosysteem (http://www.ottoscharmer.com/publications/books).

Een bijdrage doen.
We hebben ook gewerkt tijdens deze zomer. Er was een boeiende driedaagse met Maggie Kline omtrent trauma, georganiseerd door de collega’s van de Onderstroom. En zoals vaak blijkt in de gesprekken met cliënten  in de dagelijkse praktijk, gaan er onder klinisch gediagnostiseerde ziektebeelden vaak verdrongen traumatische ervaringen schuil. Maggie Kline is naaste medewerker van Peter Levine die aan de basis ligt van de Somatic Experience benadering. Zij bevestigt tevens dat trauma, net als het-niet-gerouwd- hebben, van generatie op generatie wordt doorgegeven. Iemand moet het stoppen. Vreemde symptomen, die we niet zomaar kunnen begrijpen, wijzen vaak in deze richting. Zowel in de spreekkamer als in de opstellingen brengt dit uitgangspunt veel heil.
Verder was er ook onze tweedaagse. Geweldig hoe mensen zich op korte tijd zo diep met elkaar kunnen verbinden. Wellicht heeft dat met het “delen” te maken. In opstellingen, schilderwerkjes, dialogen en stiltemomenten blijkt dat we zoveel meer gemeen hebben dan we verschillend zijn. “We are more equal than otherwise” schreef de Amerikaanse psychiater-psychotherapeut Harry Stack Sullivan begin de jaren 40 van vorige eeuw. Mens zijn is in relatie zijn. En nog boeiender wordt het als er vanuit dit “gemene” opnieuw naar het individuele gekeken wordt. Wie ben jij echt? Wie ben ik echt? En wie worden wij echt? Veel goesting om het volgend jaar opnieuw te doen.

IMG_0015Vorige week kon ik nog Stephan Hausner ontmoeten, voor een dag naar België gebracht door de collega’s van De open Cirkel. Hij is een van mijn belangrijkste leermeesters en het was bijzonder te zien hoe hij weer verder ontwikkeld is.

 Uitgenodigd tot het Wij.
Stephan verwees naar de gesprekken die hij de laatste tijd heeft met de Duitse mysticus Thomas Huebl. Eén van zijn centrale thema’s is “transparante communicatie”. Nogmaals, wij kunnen niet voorbij aan het Wij. We kunnen ook niet voorbij aan ons lichaam, aan ons dierlijke lijf, aan alles wat onder onze neocortex werkzaam is. Hoe hulpeloos we in dit gebied ook geworden zijn. Zowel in de opstellingen als in de spreekkamer gaat het om het creëren van een ruimte, een holding space, waarin, met dit bijzonder wijze en eigenwijze lichaam, dit “wij” terug ervaren kan worden.
Samen, een belangrijk woord van moeder.
Huis van verbinding, vol beweging, midden in het tijdsgewricht waarin de bijdrage van luisteren, dialoog en opstellingen met de jaren groter lijkt te worden.

Contact nemen
Voor een gesprek maak je gewoon een afspraak, liefst voor 9 u ’s morgens of over de middag.
Voor opstellingen schrijf je in met een mailtje. We werken de zaterdagen 19/9, 17/10, 21/11 telkens van 09:30 tot ongeveer 17/00 u. Voelt het beter om vooraf een gesprek te hebben, maak dan even een afspraak.

Plezier en energie in je partnerrelatie

In onze zomertweedaagse op donderdag 30 en vrijdag 31 juli werken we naar verdieping toe in onze partnerrelatie. Grondwoorden zijn: ver-“mogen”, verlangen en verbinden. Iedereen is welkom.Het worden twee actieve, verbindende dagen met ruimte voor opstellingen omtrent een persoonlijk thema, ervaringsoefeningen, zelfreflectie, werken met kleuren, stiltewerk en dialoog.

In een rijkere relatie meer man of vrouw worden
Dit kan de vorm aannemen van een nieuwe impuls in de bestaande relatie, een vrij komen van een oude relatie, vrijer in een nieuwe relatie stappen.
Twee dagen waarin we naar ons leven kijken, ons door iets groters dan onszelf laten raken, en energie en vrijheid op doen om dit leven vast te pakken en vrij en gepast vorm te geven. Twee zomerse dagen met heel veel plezier. Met veel stilte en humor ook. Waar plaats is voor blijheid en vreugde. Dagen dat er diep geademd kan worden en dat de levenskrachtige energie die ieder van ons, iedere man en vrouw in zich meedraagt, voelbaar wordt. li_095_w

Het grootste geschenk
“Door mij helemaal te nemen, geef je jezelf. Dit is het grootste geschenk dat ik van je kan ontvangen.” Partners nemen van elkaar. Partners geven aan elkaar. Het is een spel dat intimiteit, erotiek, gezamenlijke ouderschap en wederzijdse engagement een bijzondere vreugde geeft. Relaties waarin vlot kan uitgewisseld worden en partners een juiste plek hebben, zijn vruchtbaar en veerkrachtig. Als partners elkaar kunnen zeggen: “jij bent de enige en echte voor mij. Met jou word ik volledig en heel. Met jou neem ik mijn toekomst, met alles wat erbij hoort” dan kunnen ze elkaar in de ogen kijken, dan blijven ze op elkaar gericht, wat er met en van hen of met hen beiden ook gebeurt. Ieder draagt wat ie zelf te dragen heeft en samen dragen ze wat bij “het samen” hoort. Zo staat ieder op zijn plek en zo vinden ook de kinderen hun plek en zijn ze vrij om hun eigen toekomst te nemen.
Dat is voor vader, moeder, zoon, dochter een groot geschenk. Het geschenk dat ouders aan elkaar geven, is tevens een groot geschenk voor de kinderen.

Een man is man vanwege een vrouw. Een vrouw is vrouw vanwege een man
Mannelijke en vrouwelijke kracht zijn vandaag niet altijd even helder te onderscheiden in relaties. De vrouw met een teveel aan mannelijke energie trekt een man aan die veel vrouwelijke energie in zich heeft. Moeilijk om zo thuis te komen bij je partner. Ook in gay-relaties worstelen partners met dit thema.

Praktisch
Op donderdag 30 en vrijdag 31 juli 2015
In de Speelhoeve, Vremdese Steenweg 237, Vremde-Boechout, van 10:00 tot 18:00u.
225 €, broodjeslunch, koffie, thee en water inbegrepen.
Inschrijven via mail. Wijze van betalen wordt dan doorgegeven.
Begeleiding: Johan Smets en Riet Rooms.

Mannen worden aangespoord deel te nemen.
En zeg het voort: vriendelijk verzoek deze aankondiging gepast door te mailen aan mensen uit je netwerk.

Van harte welkom.
Riet en Johan.

 

“Het gaat goed met mij…”

kon een cliënte zeggen na twee jaar gesprek… Tot nog niet zolang geleden had ze het zelf niet geloofd deze woorden ooit nog uit te spreken.

En dat is een van de betekenissen van Pasen: verrijzen. De verrijzenis is een oud symbool dat we in de mythen van quasi alle culturen aantreffen. Net zoals alle culturen symbolen, mythen en riten hebben omtrent de dood. Pasen valt in de lente. Je ziet, hoort en ruikt het overal om je heen.
Sommigen voelen het ook van binnen. Her-nieuw-d leven breekt door.

Verlangen en verbinding hernieuwen zich. Onderstaande fresco in de Venetiaans-Byzantijnse kathedraal van San Maria Assunta in Torcello (Venetie) geeft duidelijk weer waar het hem om te doen is: het goede (bovenwereld) én het kwade (onderwereld) in onze ziel in de ogen kunnen kijken, echt kunnen “zien”. Deze kerk ademt één en al eenvoud en verinnerlijking. Wat een verademing om daar te zitten en “niets te doen”, gewoon in stilte aanwezig te zijn.

foto

Graag kondigen we ook onze zomertweedaagse aan op donderdag 30 en vrijdag 31 juli. Twee dagen verdieping omtrent relaties: voor vrouwen en mannen, allen dochter en zoon, vaak ook moeder en vader. Grondwoorden hier zijn het vermogen om te verlangen en het vermogen om te verbinden. Schrijf je in.

Naast de vertrouwde opstellingen op de zaterdagen in de Speelhoeve, zijn we ook te gast in de Psychotherapeutische centrum De Binnentuin in Boutersem. We zullen daar driemaal per jaar opstellingen doen voor de cliënten van het centrum daar.

Ons therapeutisch werk vertrekt vanuit een holistische visie op mensen en hun context. Met luisteren, dialoog en effectieve interventies, ontwikkelen we samen een holding space waarin mogelijke trauma’s zich kunnen tonen, en waarin psychisch lijden, lichamelijke ziekte en relationele ontoereikendheid kan verzachten, versoepelen en helen. Wij focussen op het vrijmaken van vitaliteit. Soms kunnen feiten, gebeurtenissen en ervaringen niet (meer) worden veranderd en mikken we op maximale levenskwaliteit: echt leven met…

Ook in de loopbaancoaching werken we vanuit een holistische visie: zo gaan we ook de “mens” achter de vraag zien. We werken met quasi alle thema’s en worden meer en meer bedreven in burn-out en de problematiek van 50+. Vragen/thema’s waarmee we zelf niet goed weg kunnen worden verwezen naar collega’s van Werk met Zin.

Om het geheel wat overzichtelijk te houden, voegen we een agenda toe op onze website.

Lieve papa,

Gisteren vond ik in mijn brievenbus  “Systemisch werken is overal!”, het jaarlijkse magazine van het Bert Hellinger Instituut Nederland. Dit magazine geeft een duidelijk beeld van de veerkracht en goesting die in en rond het instituut werkzaam is.
Jan Jacob Stam breng ondermeer verslag uit van een workshop in intieme kring die Bert Hellinger gaf ter gelegenheid van zijn 89ste verjaardag. De laatste decennia is in het systemich werk heel veel aandacht uitgegaan naar de plaats en rol van moeder in familiesystemen.  In deze workshop werd gekeken naar wat de plaats en rol van vader zou kunnen zijn. Bert Hellinger sloot de workshop af met volgend verhaal:

Lieve papa,

Lange tijd heb ik je verkeerd beoordeeld, want moeder keek in veel opzichten op je neer. Zij voelde zich vroom en was nader tot God dan tot jou. Daardoor trok ze ons juist van je weg in plaats van ons naar jou toe te brengen.
Met terugwerkende kracht erken ik je wijsheid en jouw voortdurende zorg voor ons kinderen. Wij lagen jou na aan je hart.
Maar godzijdank sta je mij nu heel erg na, op een bijzondere manier. Weliswaar houd je je, lang na je dood, een beetje voor me op de achtergrond, alsof je mijn vrijheid wilt veilig stellen. Want dat ik een andere weg moet gaan, heb je gezien en daar je zegen aan gegeven.
Je bent nu op een bijzondere manier dicht bij me, waardoor ik me innerlijk opricht, alsof jij me rechtop doet staan en ik naast jou sta.
Je was altijd trots op me, zonder me in een bepaalde richting te duwen. Mijn richting nam me ergens anders mee naartoe dan waar jij mee naartoe genomen bent. Je hebt ingestemd met mijn weg.
Vandaag kijk ik naar je, en naar alles wat je voor me gedaan hebt, met tranen. Nu neem ik je in mijn hart en in mijn ziel met een stille liefde. Ik hou van je in mijn lijf en leden en in alles, waarin ik de afgelopen jaren ben meegevoerd. Diep in me ben je er altijd.
Nu ben ik ook oud, en mijn einde kan ik al in de ogen kijken. Even zo goed zal ook ik, net als jij indertijd, recht overeind blijven in de tijd die me rest. In dienst van velen, die op mijn bijdrage wachten, met jou achter me en mij nog altijd na.
Komen we elkaar later weer tegen? Of ben je na je dood ergens anders heen gebracht?
Hoe dan ook, dat wat jij voor mij geweest bent, en wat jij heden ten dage nog in mijn lijf en ziel bent, blijft onvergankelijk. Net als mijn liefde voor jou.
In mij ben je er nog altijd, lieve Papa.

Uit: Bert Hellinger, Neue Geschichten (deel 3) Hellinger Publications 2014
vertaling Jan Jacob Stam
Het volledig 
verslag vind je in het magazine

 

Zelf blijven we met veel enthousiasme onze eigen bijdrage doen tot het systemisch werk. In het voorjaar werken we in de Speelhoeve de zaterdagen 14/3, 25/4 en 20/6. In april en in juni is er nog mogelijkheid om zelf een opstelling te doen. Je bent altijd welkom om mee te doen als representant.

 

Stemmen voor vrede

Amuz. Woensdag 14/01/2014 21:00u. Drie vrouwen en twee mannen komen het podium op. De vrouwen zingen. De mannen begeleiden.
Fadia El-Hage opent met een Soefi-zang. Zonder begeleiding. Solo. Dan volgt Françoise Atlan met een sensueel Joods gezang uit het Hooglied. Solo. Als derde zingt Patricia Bovi een hymne van Hildegard von Bingen.
Tot slot zingen ze samen een Maronitisch lied in het Arabisch: Kyrie Eleyson.

Het is heel stil in de volle St. Augustinuskerk. Bijna anderhalf uur schoonheid en vrede. Bijzonder rijk,  zo’n avond gezangen uit de Joodse, Arabische en Christelijke tradities en mysteries.

Een bijzonder antwoord wel op de extremistische vormen van vrijheid en slaafsheid die leidden tot de gruwelijke gebeurtenissen van een week geleden in Parijs en de vele vragen die hierdoor werden opgeroepen.

Tijdens het concert was duidelijk hoe de verbondenheid, het engagement en het anders en jezelf mogen zijn van deze vrouwen groeide. Ze genoten. Ook de twee mannelijke muzikanten genoten. Ook het publiek genoot.

Laat ons door vormen als samen zingen en samen stil zijn,  ook een ruimte creëren, een holding space, een wetend veld, waarin antwoorden kunnen verschijnen die leiden tot verbondenheid, commitment en ruimte voor de/het Andere.

 

Wens voor het nieuwe jaar

 

2015

dans en zing
bemin en bid
en laat het stil zijn

in je geest
in je hart
in de dageraad van je Ziel

nog stiller
tot voorbij het Oneindige

nog stiller
tot voorbij het Niet

pure Vreugde

 

Het nieuwe impliceert het oude dat voorbij is. In het oude is het nieuwe al aanwezig. En in het nieuwe klinkt nog steeds de echo van het oude. Het oude draagt het nieuwe al in zich en maakt er gul plaats voor. Het nieuwe neemt van het oude wat zaden voor nieuw leven draagt en eert het in een nieuwe vorm.
Dank zij het nieuwe bestaat het oude, en dank zij het oude het nieuwe.

Het nu is een wonderlijk moment.
Het is een voortdurende, dynamische overgang van wat voorbij is en wat komt.
Een dans van transformatie waar ogenblik en eeuwigheid elkaar omhelzen.

In 2015 biedt Huis van Verbinding kansen tot transformatie.
Er zijn uiteraard de maandelijkse familieopstellingen en nieuw is Rood ont-moet Zwart, doorbraakmomenten voor mensen met een psychiatrische aandoening.
Einde juli vindt de zomertweedaagse plaats.
Verder kan iedereen terecht voor opstellingen, holistische gesprekstherapie en loopbaancoaching.

2015 wordt een goed jaar. Voor ons allen.
We wensen je veel vreugde.