Plezier en energie in je partnerrelatie

In onze zomertweedaagse op donderdag 30 en vrijdag 31 juli werken we naar verdieping toe in onze partnerrelatie. Grondwoorden zijn: ver-“mogen”, verlangen en verbinden. Iedereen is welkom.Het worden twee actieve, verbindende dagen met ruimte voor opstellingen omtrent een persoonlijk thema, ervaringsoefeningen, zelfreflectie, werken met kleuren, stiltewerk en dialoog.

In een rijkere relatie meer man of vrouw worden
Dit kan de vorm aannemen van een nieuwe impuls in de bestaande relatie, een vrij komen van een oude relatie, vrijer in een nieuwe relatie stappen.
Twee dagen waarin we naar ons leven kijken, ons door iets groters dan onszelf laten raken, en energie en vrijheid op doen om dit leven vast te pakken en vrij en gepast vorm te geven. Twee zomerse dagen met heel veel plezier. Met veel stilte en humor ook. Waar plaats is voor blijheid en vreugde. Dagen dat er diep geademd kan worden en dat de levenskrachtige energie die ieder van ons, iedere man en vrouw in zich meedraagt, voelbaar wordt. li_095_w

Het grootste geschenk
“Door mij helemaal te nemen, geef je jezelf. Dit is het grootste geschenk dat ik van je kan ontvangen.” Partners nemen van elkaar. Partners geven aan elkaar. Het is een spel dat intimiteit, erotiek, gezamenlijke ouderschap en wederzijdse engagement een bijzondere vreugde geeft. Relaties waarin vlot kan uitgewisseld worden en partners een juiste plek hebben, zijn vruchtbaar en veerkrachtig. Als partners elkaar kunnen zeggen: “jij bent de enige en echte voor mij. Met jou word ik volledig en heel. Met jou neem ik mijn toekomst, met alles wat erbij hoort” dan kunnen ze elkaar in de ogen kijken, dan blijven ze op elkaar gericht, wat er met en van hen of met hen beiden ook gebeurt. Ieder draagt wat ie zelf te dragen heeft en samen dragen ze wat bij “het samen” hoort. Zo staat ieder op zijn plek en zo vinden ook de kinderen hun plek en zijn ze vrij om hun eigen toekomst te nemen.
Dat is voor vader, moeder, zoon, dochter een groot geschenk. Het geschenk dat ouders aan elkaar geven, is tevens een groot geschenk voor de kinderen.

Een man is man vanwege een vrouw. Een vrouw is vrouw vanwege een man
Mannelijke en vrouwelijke kracht zijn vandaag niet altijd even helder te onderscheiden in relaties. De vrouw met een teveel aan mannelijke energie trekt een man aan die veel vrouwelijke energie in zich heeft. Moeilijk om zo thuis te komen bij je partner. Ook in gay-relaties worstelen partners met dit thema.

Praktisch
Op donderdag 30 en vrijdag 31 juli 2015
In de Speelhoeve, Vremdese Steenweg 237, Vremde-Boechout, van 10:00 tot 18:00u.
225 €, broodjeslunch, koffie, thee en water inbegrepen.
Inschrijven via mail. Wijze van betalen wordt dan doorgegeven.
Begeleiding: Johan Smets en Riet Rooms.

Mannen worden aangespoord deel te nemen.
En zeg het voort: vriendelijk verzoek deze aankondiging gepast door te mailen aan mensen uit je netwerk.

Van harte welkom.
Riet en Johan.

 

“Het gaat goed met mij…”

kon een cliënte zeggen na twee jaar gesprek… Tot nog niet zolang geleden had ze het zelf niet geloofd deze woorden ooit nog uit te spreken.

En dat is een van de betekenissen van Pasen: verrijzen. De verrijzenis is een oud symbool dat we in de mythen van quasi alle culturen aantreffen. Net zoals alle culturen symbolen, mythen en riten hebben omtrent de dood. Pasen valt in de lente. Je ziet, hoort en ruikt het overal om je heen.
Sommigen voelen het ook van binnen. Her-nieuw-d leven breekt door.

Verlangen en verbinding hernieuwen zich. Onderstaande fresco in de Venetiaans-Byzantijnse kathedraal van San Maria Assunta in Torcello (Venetie) geeft duidelijk weer waar het hem om te doen is: het goede (bovenwereld) én het kwade (onderwereld) in onze ziel in de ogen kunnen kijken, echt kunnen “zien”. Deze kerk ademt één en al eenvoud en verinnerlijking. Wat een verademing om daar te zitten en “niets te doen”, gewoon in stilte aanwezig te zijn.

foto

Graag kondigen we ook onze zomertweedaagse aan op donderdag 30 en vrijdag 31 juli. Twee dagen verdieping omtrent relaties: voor vrouwen en mannen, allen dochter en zoon, vaak ook moeder en vader. Grondwoorden hier zijn het vermogen om te verlangen en het vermogen om te verbinden. Schrijf je in.

Naast de vertrouwde opstellingen op de zaterdagen in de Speelhoeve, zijn we ook te gast in de Psychotherapeutische centrum De Binnentuin in Boutersem. We zullen daar driemaal per jaar opstellingen doen voor de cliënten van het centrum daar.

Ons therapeutisch werk vertrekt vanuit een holistische visie op mensen en hun context. Met luisteren, dialoog en effectieve interventies, ontwikkelen we samen een holding space waarin mogelijke trauma’s zich kunnen tonen, en waarin psychisch lijden, lichamelijke ziekte en relationele ontoereikendheid kan verzachten, versoepelen en helen. Wij focussen op het vrijmaken van vitaliteit. Soms kunnen feiten, gebeurtenissen en ervaringen niet (meer) worden veranderd en mikken we op maximale levenskwaliteit: echt leven met…

Ook in de loopbaancoaching werken we vanuit een holistische visie: zo gaan we ook de “mens” achter de vraag zien. We werken met quasi alle thema’s en worden meer en meer bedreven in burn-out en de problematiek van 50+. Vragen/thema’s waarmee we zelf niet goed weg kunnen worden verwezen naar collega’s van Werk met Zin.

Om het geheel wat overzichtelijk te houden, voegen we een agenda toe op onze website.

Lieve papa,

Gisteren vond ik in mijn brievenbus  “Systemisch werken is overal!”, het jaarlijkse magazine van het Bert Hellinger Instituut Nederland. Dit magazine geeft een duidelijk beeld van de veerkracht en goesting die in en rond het instituut werkzaam is.
Jan Jacob Stam breng ondermeer verslag uit van een workshop in intieme kring die Bert Hellinger gaf ter gelegenheid van zijn 89ste verjaardag. De laatste decennia is in het systemich werk heel veel aandacht uitgegaan naar de plaats en rol van moeder in familiesystemen.  In deze workshop werd gekeken naar wat de plaats en rol van vader zou kunnen zijn. Bert Hellinger sloot de workshop af met volgend verhaal:

Lieve papa,

Lange tijd heb ik je verkeerd beoordeeld, want moeder keek in veel opzichten op je neer. Zij voelde zich vroom en was nader tot God dan tot jou. Daardoor trok ze ons juist van je weg in plaats van ons naar jou toe te brengen.
Met terugwerkende kracht erken ik je wijsheid en jouw voortdurende zorg voor ons kinderen. Wij lagen jou na aan je hart.
Maar godzijdank sta je mij nu heel erg na, op een bijzondere manier. Weliswaar houd je je, lang na je dood, een beetje voor me op de achtergrond, alsof je mijn vrijheid wilt veilig stellen. Want dat ik een andere weg moet gaan, heb je gezien en daar je zegen aan gegeven.
Je bent nu op een bijzondere manier dicht bij me, waardoor ik me innerlijk opricht, alsof jij me rechtop doet staan en ik naast jou sta.
Je was altijd trots op me, zonder me in een bepaalde richting te duwen. Mijn richting nam me ergens anders mee naartoe dan waar jij mee naartoe genomen bent. Je hebt ingestemd met mijn weg.
Vandaag kijk ik naar je, en naar alles wat je voor me gedaan hebt, met tranen. Nu neem ik je in mijn hart en in mijn ziel met een stille liefde. Ik hou van je in mijn lijf en leden en in alles, waarin ik de afgelopen jaren ben meegevoerd. Diep in me ben je er altijd.
Nu ben ik ook oud, en mijn einde kan ik al in de ogen kijken. Even zo goed zal ook ik, net als jij indertijd, recht overeind blijven in de tijd die me rest. In dienst van velen, die op mijn bijdrage wachten, met jou achter me en mij nog altijd na.
Komen we elkaar later weer tegen? Of ben je na je dood ergens anders heen gebracht?
Hoe dan ook, dat wat jij voor mij geweest bent, en wat jij heden ten dage nog in mijn lijf en ziel bent, blijft onvergankelijk. Net als mijn liefde voor jou.
In mij ben je er nog altijd, lieve Papa.

Uit: Bert Hellinger, Neue Geschichten (deel 3) Hellinger Publications 2014
vertaling Jan Jacob Stam
Het volledig 
verslag vind je in het magazine

 

Zelf blijven we met veel enthousiasme onze eigen bijdrage doen tot het systemisch werk. In het voorjaar werken we in de Speelhoeve de zaterdagen 14/3, 25/4 en 20/6. In april en in juni is er nog mogelijkheid om zelf een opstelling te doen. Je bent altijd welkom om mee te doen als representant.

 

Stemmen voor vrede

Amuz. Woensdag 14/01/2014 21:00u. Drie vrouwen en twee mannen komen het podium op. De vrouwen zingen. De mannen begeleiden.
Fadia El-Hage opent met een Soefi-zang. Zonder begeleiding. Solo. Dan volgt Françoise Atlan met een sensueel Joods gezang uit het Hooglied. Solo. Als derde zingt Patricia Bovi een hymne van Hildegard von Bingen.
Tot slot zingen ze samen een Maronitisch lied in het Arabisch: Kyrie Eleyson.

Het is heel stil in de volle St. Augustinuskerk. Bijna anderhalf uur schoonheid en vrede. Bijzonder rijk,  zo’n avond gezangen uit de Joodse, Arabische en Christelijke tradities en mysteries.

Een bijzonder antwoord wel op de extremistische vormen van vrijheid en slaafsheid die leidden tot de gruwelijke gebeurtenissen van een week geleden in Parijs en de vele vragen die hierdoor werden opgeroepen.

Tijdens het concert was duidelijk hoe de verbondenheid, het engagement en het anders en jezelf mogen zijn van deze vrouwen groeide. Ze genoten. Ook de twee mannelijke muzikanten genoten. Ook het publiek genoot.

Laat ons door vormen als samen zingen en samen stil zijn,  ook een ruimte creëren, een holding space, een wetend veld, waarin antwoorden kunnen verschijnen die leiden tot verbondenheid, commitment en ruimte voor de/het Andere.

 

Wens voor het nieuwe jaar

 

2015

dans en zing
bemin en bid
en laat het stil zijn

in je geest
in je hart
in de dageraad van je Ziel

nog stiller
tot voorbij het Oneindige

nog stiller
tot voorbij het Niet

pure Vreugde

 

Het nieuwe impliceert het oude dat voorbij is. In het oude is het nieuwe al aanwezig. En in het nieuwe klinkt nog steeds de echo van het oude. Het oude draagt het nieuwe al in zich en maakt er gul plaats voor. Het nieuwe neemt van het oude wat zaden voor nieuw leven draagt en eert het in een nieuwe vorm.
Dank zij het nieuwe bestaat het oude, en dank zij het oude het nieuwe.

Het nu is een wonderlijk moment.
Het is een voortdurende, dynamische overgang van wat voorbij is en wat komt.
Een dans van transformatie waar ogenblik en eeuwigheid elkaar omhelzen.

In 2015 biedt Huis van Verbinding kansen tot transformatie.
Er zijn uiteraard de maandelijkse familieopstellingen en nieuw is Rood ont-moet Zwart, doorbraakmomenten voor mensen met een psychiatrische aandoening.
Einde juli vindt de zomertweedaagse plaats.
Verder kan iedereen terecht voor opstellingen, holistische gesprekstherapie en loopbaancoaching.

2015 wordt een goed jaar. Voor ons allen.
We wensen je veel vreugde.

 

Her-verbinden

Her-denken, her-danken, her-inneren.

Allerheiligen. Allerzielen. We herdenken familieleden, geliefden en mensen die een bijzonder plek hebben in ons hart . We gaan naar de plaatsen waar ze begraven werden. We brengen hen bloemen, of een kaars en we spreken met hen. Luidop. In stilte. Door dit te doen zeggen we: “ik zie je. Ik ben je niet vergeten, je hoort er nog bij, je hebt nog een plaats in mijn hart”. Iemand zien is de basis voor het eren. Je kan iemand niet eren zonder hem of haar te zien. Niet enkel met de ogen, ook met het hart.

Drie woorden in het gesprek met de overledene zetten een bijzondere beweging in.
Eerst is er “alsjeblieft”. Het gaat hier om een vragende, smekende gerichtheid op de ander: alsjeblieft, kijk naar mij”. Kijk naar mij kan dan betekenen: zie hoe ik eraan toe ben, help me, ondersteun me. Laat mij alsjeblieft nemen van je wat ik nodig heb, en wil mij dat geven. Als een vragen vanop de plek van het kind, naar de ouder toe.
Het tweede woord is “dankjewel”: dankjewel voor wat ik van je mocht nemen. Dankjewel ook voor wat je misschien wel hebt willen geven, maar niet kon. Dankjewel vooral voor wat mij kracht heeft gegeven om mijn leven, met het lot dat erbij hoort, te leiden. In het bijzonder ook dankjewel voor wat de ouders ook (niet) gegeven hebben. Zij gaven ons het wel belangrijkste: het leven. Soms is deze dankjewel de moeilijkste. Want in het nemen van ons leven, nemen we ook onze ouders en de prijs die zij voor hun leven en hun lot hebben betaald. Zonder oordeel.
Het derde woord is “ja”. Het kan een uitroep zijn, een sprong. Het is een vreemd moment. Het heeft iets van keuze en tegelijkertijd, als je het doet, is het ook vanzelfsprekend: ik neem mijn leven helemaal en ik geef er een eigen vorm aan. In alle vrijheid. Ik zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder – zoals Ramses Shaffy het bezingt – voor de tijd die mij hier gegeven is. En dat mag, meer zelfs, het is de opdracht. En door dit te doen eer ik jou en het leven, waarin jij mij vooraf zijn gegaan.
Deze drie woorden geven vrede. Zowel aan de overledene, die gegaan is, als aan jou, die blijft.

Allerheiligen, Allerzielen scheppen als ritueel een veilige ruimte om deze drie oerwoorden te spreken, om vrede en rust in het leven van de doden en de levenden te brengen. Soms schieten de diepgang en kracht van deze herdenkingsrituelen te kort om dit “ja” uit te schreeuwen. Vaak spelen er immers elementen die we niet weten, we niet kunnen zien. Geheimen verhullen de achtergrond van de overledene. Vaak kan het “ja” niet krachtig genoeg worden uitgeschreeuwd, het leven niet volledig worden genomen, omdat we onbewust in dienst worden genomen door een van de familieleden die ons vooraf is gegaan en door de lotgevallen van het leven, uitgesloten en doodgezwegen werd. Voor deze mensen werd dus niet gerouwd.

Het onbewuste familiegeweten laat dit niet toe, omdat de familie als geheel hierdoor verzwakt. Het zal alles doen om de uitgesloten personen aanwezig te brengen en hiervoor zelfs mensen uit latere generaties gebruiken. Wie zulks overkomt lukt er niet in zijn eigen leven in vrijheid te leven, met een vreugdesprong en al ja-roepend in het leven, zijn leven, te springen.
In ons onbewuste zijn deze mensen steeds aanwezig. In opstellingen wordt een ruimte geschapen waarin deze verloren, verdwaalde leden worden teruggehaald, waar ze gezien en erkend worden (re-membering). Zo kunnen aan de juiste personen de oerwoorden gesproken worden en de innerlijke bewegingen naar rust, vrede en levenskracht, kunnen voor de levenden worden aangezet. Herdenken, herdanken en herinneren. We worden vrij door ons te verbinden van wat afgesneden, uitgesloten, doodgezwegen was.

Wie geïnteresseerd is in deze bijzondere vorm van werken:
We werken op zaterdagen, een hele dag. Er is koffie, thee en water voorzien. Voor ’s middags breng je zelf je boterhammen mee. Ook pantoffels. Onthaal om  09.00 u. We beginnen om 09.30 en werken tot ongeveer tot 17.00 in de De Speelhoeve, Vremdese steenweg 237, Boechout-Vremde.
In 2014 werken nog op 22 november. In 2015 op 10/1, 7/2, 14/3, 25/4, 21/6, 19/9, 17/10, 21/11. Allen zaterdagen.
De zomertweedaagse vindt plaats op 30-31 juli.
Meer informatie vind je op  http://www.huisvanverbinding.be/therapie/familieopstellingen-2015/.

Wil je komen kennismaken en de kracht van opstellingen ervaren als representant, of wil je zo een opstelling komen doen, stuur een mailtje.
Je bent van harte welkom.

 

Energie en goede richting

 Website in ontwikkeling. Onze excuses hiervoor. De links brengen je wel bij het juiste artikel.

Een maand geleden volgde ik een vijfdaagse bij mijn leermeester en collega Dr. Ursula Franke en haar man Tom Bryson. En dit is wat we een doorbraak zouden kunnen noemen. Tijdens deze doorgedreven internationale masterclass “Trauma, trance and transformation” vielen voor mij nog eens – dat gebeurt zo om de tien jaar – een aantal scharnierstukken van de puzzel in elkaar. Dit  vertaalt zich onmiddellijk in een aantal initiatieven die na lang broeden, nu het daglicht (mogen) zien.

Op de één of ander manier is er toestemming gekomen om remmende terughoudendheid af te werpen en een stap naar voor te zetten, mijn plek in te nemen en met waardigheid het werk te doen wat goed is en waar ik goed in ben, en wat al lang op mij ligt te wachten.

We blijven een zaterdag per maand “therapeutische opstellingen” doen. Klik hier voor info en wijze van inschrijven. En dat blijkt niet genoeg te zijn. Er komen meer en meer aanvragen. Juni was al volgeboekt en de opstellingen van mei moesten nog plaats vinden. We gaan dus een extra dag inlassen. Suggestie is dit op een vrijdag te doen: van 0900u tot 1530u. We zoeken een geschikte plaats. Suggesties zijn welkom. Zaterdag 21 juni kan je nog deelnemen als representant. Je bent van harte welkom.

Verder starten we een reeks van vier driedaagse workshops omtrent de gevolgen van oorlog: “echo’s van de oorlog, ver weg en zo nabij”. Wat doen ze met mensen, met families, met volkeren. En hoelang blijven ze actief? We kijken naar 4 topics waarbij oorlog een goede voedingsbodem is voor allerlei verborgen loyauteiten die het leven eerder afremmen dan bevorderen : liefde, waanzin, geweld en dood.  Toelichting vind je in het artikeltje.  
In deze workshop komt ieder aan bod: we doen systemische oefeningen in groep, er is tijd voor individueel thema’s en vragen, professionals kunnen ook een supervisievraag inbrengen, er is ook plaats voor stiltewerk en meditatie, er is kans tot zelfreflectie en dialoog.

We starten met een zomerdriedaagse van 30 juli tot en met 1 oogst in de bijzondere ruimtes van De Speelhoeve in Vremde. We werken hier graag, omwille van de bijzondere stilte en het licht. Bij goed weer kunnen we ook genieten van de natuur. Thema van deze eerste workshop is  de liefde: “man vrouw, kind, wezens van verlangen”.  Zoals je in de tekst kan lezen worden mannen bijzonder aangespoord om er bij te zijn, om mee te doen dus. Klik hier voor info
Graag inschrijven voor 30 juni.

Heel graag tot 21 juni. Wil je erbij zijn, stuur een mailtje.
Riet en Johan.

Vreugde, vreugde, vandaag is het feest!

Onweerstaanbaar breekt de lente door.  De bloemen, de vogels, de wind. Vreugde alom. De Christenen vieren vandaag het Paasfeest. Zij kleden zich op hun paasbest en maken zich op, want inderdaad: vandaag is het feest. Het belangrijkste feest van het jaar. Zij trekken naar de kerken en komen daar bijeen om samen het mysterie van hun geloof te bejubelen. Daarna feesten ze verder in hun families en gezinnen. Eindelijk, na veertig dagen vasten mag er naar hartelust gegeten en gedronken worden. Voluit feest.
Met Pasen vieren wij het feest van de verrijzenis, de opstanding. Het leven dat na het sterven verder gaat. Over welk mysterie gaat het? Wie of wat is gestorven, en wie of wat wordt (opnieuw) geboren, of wie of wat blijft leven? En is het zomaar sterven? Eerst is er het verraad door één van de beste vrienden. En dan is er het pijnlijke en eenzame sterven op het kruis. Een sterven dat je volkomen alleen moet doen: “Eli, Eli, lema sabachtani?” (Mijn God, mijn God, waarom heb je mij verlaten”). Een sterven dat ook iets van een bevrijding heeft: “het is volbracht” (Johannes 19:30) en ook iets van een overgave: “Vader, in uw handen leg ik mijn geest” (Lucas 23:46).
Voor mij wijst de goede week op een sterven dat bij ons leven hoort. Op ons levenspad komen we allerlei mensen tegen, ondernemen we activiteiten om dit leven zin en vorm te geven, en overkomen ons zaken die we zelf al dan niet hebben gewild. Er is immers ook veel lot in ons leven werkzaam. Persoonlijk lot, familielot, gemeenschapslot.
Zelf had ik steeds de neiging om het “noodlot” te noemen. Maar nu noem ik het liever lot. En het Paasfeest gaat precies over deze beweging van noodlot naar lot. Het is meer dan een nuance. Het gaat om iets fundamenteels. Wij kiezen de lotgevallen van ons leven niet. Zij overkomen ons. We kunnen wel kiezen hoe we er mee omgaan.
Vanuit het noodlot-perspectief lijkt het of het door iets buiten mezelf aan mij wordt opgelegd. Het is mij toegevallen, toebedeeld, opgelegd. Ik had geen keuze. Ik heb er niet voor gekozen. Ik hoef er dan ook geen verantwoordelijkheid voor op te nemen. Ik moet dit lijden ondergaan.
Lot biedt een ander perspectief. De wisselvalligheden van dit leven horen bij mijn pad. Het zijn voor mij de juiste. Ik neem ze op. Met vreugde waar vreugde hoort, met pijn waar pijn hoort. Ik ga er doorheen. Zowel door het licht als door de duisternis. Immers, geen licht zonder duisternis. Welke vorm die ook mag aannemen, ook duisternis hoort erbij. Ieder van ons wordt in zijn leven uitgedaagd om door de “de donkere nacht van de Ziel” te gaan (de Spaanse mysticus Johannes van het Kruis). Pas wie de tocht heeft doorgemaakt weet wie –welk zelf- gestorven is, en wie –welk zelf-  geboren wordt.
Het paasfeest verwijst naar de mogelijkheid van de mens om voor deze transformatie te kiezen en ze belooft dat er voorbij de duisternis licht zal zijn. Eénmaal per jaar wordt de symboliek van Pasen met volle kracht herdacht, gevierd: vreugde alom! Op deze wijze herinnert dit feest ons aan de mogelijkheid om onze verantwoordelijkheid voor licht en duisternis op ons levenspad dagelijks op te nemen. We kunnen deze keuze op ieder ogenblik van onze levensweg doen.
“De donkere nacht van de Ziel” is een poëtische, mystieke tekst. Mystici beweren ook dat de mystieke ervaring moeilijk uit te leggen is. Het is immers een ervaring die het binnen en het buiten overstijgt. Wil je weten wat het is, dan moet je ze zelf ondergaan.
Opstellingen hebben iets van deze Paaservaring en ook iets van de mystieke weg. De verantwoordelijkheid voor je eigen leven opnemen. De donkere nacht van je Ziel in de ogen kijken en je laten aanraken door het mysterie. Opstellingen zijn een mystieke poort naar licht en vreugde.
We doen opstellingen op de zaterdagen 24 mei, 21 juni, 20 september, 18 oktober en 22 november. Je kan steeds komen kennismaken. Je kan hierbij worden opgesteld als representant. Je betaalt dan 20 €. Wil je zelf een opstelling doen, dan schrijf je in door eenvoudig een mailtje te sturen. Mei is volgeboekt, in juni zijn er nog twee plaatsen. In het najaar is er nog ruimte. Niet te vergeten: de zomerdriedaagse “man, vrouw, kind, wezens van verlangen”  van woensdag 30 juli tot en met vrijdag 1 augustus.
Wie je ook bent, vanwaar je ook komt, wat je ook doormaakt, van harte welkom.

 

 

 

 

Lente

Achter de huizenrij, achter de dreef, komt breed de zon op.
Vol en krachtig, met wit en geel, tegen een lijzige blauwe hemel,
met hier en daar wat schimmige wolken, klaar om te verdwijnen.
Het wit op de berijmde daken licht op.

De vrieskristallen op ruwe gras van de moeraswei
verworden van grijs tot wit.
De laatste resten van een koude nacht verdwijnen in de dauw…

Lente.
Overal rond me heen:  bloesems, knoppen in de bomen, kleine bloemen…
en vrolijke vogels.

En ook wat vreemd.
Een lente zonder dat er een winter is geweest.
Opnieuw een overtuiging die ik mag achterlaten.
Ook zonder winter kan het immers lente zijn.

Dezelfde ervaring doen we op in opstellingen: ook hier komen we oog in oog te staan met onze onbewuste aannames en overtuigingen over man en vrouw zijn, liefde, geboorte en kinderen, mogen leven en sterven,…

Familie-  en andere systeemopstellingen: zaterdag 15 maart om 0900u in de Speelhoeve, Boechout-Vremde.
Er is nog ruimte vrij om een opstelling te doen.
Wil je eerst eens komen kijken met de mogelijkheid dat je als representant wordt opgesteld,

van harte welkom.

 

 

 

 

Wat hierna ?

Zaterdagavond. Flageygebouw. Pieter Wispelwey speelt de zes suites voor vioolcello van Johan Sebastian Bach. Een nieuwe ervaring van wat muziek kan zijn. Waarheen muziek ons kan brengen. Vervoeren, in de mystieke betekenis van het woord.

De concertzaal van het Flageygebouw mag er wezen. Strakke lijnen. Het eikenhouten podium met als achterwand het grootse orgel, klaar om de grootste orkesten luister te geven. Een ruimte ook, waarbinnen het innerlijke zich kan voorbereiden op wat komen kan.

Wispelwey nam plaats op een stoel op een verhoogd element, vooraan op het podium, met de immense, lege ruimte voor het orkest achter zich. De cello, zonder staartpen, tussen de knieën geklemd. Suite 1, suite 2, suite 3. Dan een pauze. De suites 4 en 5, die hij “de melancholische” noemt. Nog een korte pauze en dan, summum, suite nr. 6, “de majestueuze”.  In totaal 36 “bewegingen”.

Wispelwey worstelt niet meer met Bach. Hij worstelt ook niet met zijn cello. Hij is verzoend.
Is het dans? Is het gebed? Hij, Bach’s muziek en de cello komen in dienst van iets veel groters te staan.
Pieter Wispelwey wordt “lichter en licht”, tot hij, de grootmeester, verdwijnt in zijn muziek.

Hemels, en tegelijkertijd aardser dan aarde.
Een ervaring die naar mystiek verwijst: de ziel die danst en zingt en het Oneindige omhelst.
Met de voeten in de aarde, en de haren in de wind.
Een zien voorbij het kijken, een luisteren voorbij het horen.
Een vreugde voorbij het plezier.

Wat komt hierna? Wat na het verdwijnen?  De transcendentie? Het niets?
Beste grootmeester Pieter Wispelwey,  we kijken ernaar uit!