Lente

Achter de huizenrij, achter de dreef, komt breed de zon op.
Vol en krachtig, met wit en geel, tegen een lijzige blauwe hemel,
met hier en daar wat schimmige wolken, klaar om te verdwijnen.
Het wit op de berijmde daken licht op.

De vrieskristallen op ruwe gras van de moeraswei
verworden van grijs tot wit.
De laatste resten van een koude nacht verdwijnen in de dauw…

Lente.
Overal rond me heen:  bloesems, knoppen in de bomen, kleine bloemen…
en vrolijke vogels.

En ook wat vreemd.
Een lente zonder dat er een winter is geweest.
Opnieuw een overtuiging die ik mag achterlaten.
Ook zonder winter kan het immers lente zijn.

Dezelfde ervaring doen we op in opstellingen: ook hier komen we oog in oog te staan met onze onbewuste aannames en overtuigingen over man en vrouw zijn, liefde, geboorte en kinderen, mogen leven en sterven,…

Familie-  en andere systeemopstellingen: zaterdag 15 maart om 0900u in de Speelhoeve, Boechout-Vremde.
Er is nog ruimte vrij om een opstelling te doen.
Wil je eerst eens komen kijken met de mogelijkheid dat je als representant wordt opgesteld,

van harte welkom.

 

 

 

 

Wat hierna ?

Zaterdagavond. Flageygebouw. Pieter Wispelwey speelt de zes suites voor vioolcello van Johan Sebastian Bach. Een nieuwe ervaring van wat muziek kan zijn. Waarheen muziek ons kan brengen. Vervoeren, in de mystieke betekenis van het woord.

De concertzaal van het Flageygebouw mag er wezen. Strakke lijnen. Het eikenhouten podium met als achterwand het grootse orgel, klaar om de grootste orkesten luister te geven. Een ruimte ook, waarbinnen het innerlijke zich kan voorbereiden op wat komen kan.

Wispelwey nam plaats op een stoel op een verhoogd element, vooraan op het podium, met de immense, lege ruimte voor het orkest achter zich. De cello, zonder staartpen, tussen de knieën geklemd. Suite 1, suite 2, suite 3. Dan een pauze. De suites 4 en 5, die hij “de melancholische” noemt. Nog een korte pauze en dan, summum, suite nr. 6, “de majestueuze”.  In totaal 36 “bewegingen”.

Wispelwey worstelt niet meer met Bach. Hij worstelt ook niet met zijn cello. Hij is verzoend.
Is het dans? Is het gebed? Hij, Bach’s muziek en de cello komen in dienst van iets veel groters te staan.
Pieter Wispelwey wordt “lichter en licht”, tot hij, de grootmeester, verdwijnt in zijn muziek.

Hemels, en tegelijkertijd aardser dan aarde.
Een ervaring die naar mystiek verwijst: de ziel die danst en zingt en het Oneindige omhelst.
Met de voeten in de aarde, en de haren in de wind.
Een zien voorbij het kijken, een luisteren voorbij het horen.
Een vreugde voorbij het plezier.

Wat komt hierna? Wat na het verdwijnen?  De transcendentie? Het niets?
Beste grootmeester Pieter Wispelwey,  we kijken ernaar uit!

 

 

 

Goede voornemens 2: eten met mate.

Van mijn Venezolaanse collega Carola Castillo leerde ik (opnieuw) het primaire belang inzien van het voedsel dat we binnen nemen en de manier waarop we dat doen. In onze westerse cultuur hebben we duidelijk wat te doen met de juiste maat. Niet alleen met drinken, ook met eten.  In 2008 had gemiddeld meer dan de helft van de Europese Gemeenschap “gewoon” overgewicht.
Kijken we rond ons heen dan zien we ook de strijd die mensen leveren met extremere vormen van misvoeden: obesitas, boulemie, en aan de andere zijde, magerzucht, anorexia nervosa – elk met hun een schakeringen, variaties en gradaties, zoals we die nauwkeurig beschreven zien in  DSM-5, het internationaal klassificatiesysteem dat artsen toelaat om snel de mentale (on)gezondheid van een patiënt te door te geven en zo herdiagnosticeren overbodig te maken.

Rond de jaarwisseling worden ook vele goede voornemens gemaakt omtrent het gewicht. Meestal gaat het om kilo’s verliezen. Voor heel wat mensen is dat een goede zaak. Voor mij zou een “aantal kilo’s minder” goed zijn voor mijn basisgezondheid. Ik zou me beter en ‘lichter’ in mijn vel voelen. Heel langzaam aan zou mijn onschuldig overgewicht ernstige gezondheidsrisico’s kunnen gaan voeden: cardiale problemen, suiker, cholesterol…

Mijn gewicht “onder controle” houden vraagt om veel discipline: erop letten wat ik eet, kijken hoe ik eet en zorg dragen voor de manier waarop het voedsel wordt bereid. Eigenlijk heel basale dingen. Als ik dan ook nog meer ga bewegen, dan evolueer ik naar een gezonde basisconditie. Dit gaat niet vanzelf. Het vraagt om “présence”: mezelf in een bewustzijnstoestand brengen die toelaat dat ik de verantwoordelijkheid hiervoor opneem met alles wat erbij hoort: neen zeggen op een reeks “lekkernijen” en ja zeggen op eten dat ik van nature, spontaan niet zo lekker vind. Présence is een bijzondere gemoeds- en geestesgesteldheid van waaruit ik mijn leven bewust in handen neem en vorm geef. Systemisch verwoord, in opstellingentaal, zeggen we: “mijn leven nemen, helemaal”. Dit bewustzijn kan groeien en versterkt worden door allerlei oefeningen uit de spirituele tradities: het kan mindfulness zijn, taichi, geestelijke oefeningen van Sint Ignatius, de beoefening van de deugden van het enneagram, vasten als zuivering, meditatie …

Wie niet tot deze presence komt, herhaaldelijk probeert en opnieuw probeert en nog eens probeert, zonder goed gevolg, kan zich de vraag stellen: wat speelt er hier nog meer?  Wat mis ik dat ik mijn leven niet kan nemen. Bij de extreme vormen van misvoeden kunnen we de vraag stellen: voor wie doe ik dit zo (of maw. voor wie neem ik mijn leven niet).

De manier waarop wij met eten en drinken omgaan is zo fundamenteel voor hoe wij in het leven staan en ons leven kunnen nemen. Eet- en drinkpatronen staan nooit op zichzelf. Ze zijn steeds in relaties geworteld: in het gezin van herkomst, in de familie. Een opstelling kan in beeld brengen welke onbewuste dynamieken er in de familie spelen die maken dat iemand niet tot gezond eten komt. Eens de dynamiek “gezien” is, eens jij je eigen achtergrond in de ogen hebt gekeken, kan het patroon zich terugtrekken en gaan inspanningen om “present” bij jezelf te zijn, ook vruchten afwerpen.

Voor een opstelling: 15 februari is volgeboekt, voor 15 maart zijn er al mensen ingeschreven. We werken ook op 26/4, 24/5 en 21/6.
Van harte welkom.

 

 

Goede voornemens 1: Stoppen met drinken

Wij stellen vast dat deze eerste dagen van januari de website druk wordt bezocht. Ook de pagina omtrent opstellingen en verslaving. Wij richten ons vooral op alcohol, op drankverslaving dus. Teveel drinken is een vorm van overleven en tegelijkertijd is het een vorm van langzaam dood te gaan. Mensen die drinken verliezen intimiteit en relaties, verliezen werk, verliezen gezondheid, en gaan nog meer drinken, en, ook al is het verliezen, ze blijven ondertussen wel in leven …

Uit de contacten met mensen die drinken, blijkt dat stoppen met alcohol heel moeilijk is. Velen willen het echt, een minderheid lukt erin. En als je dan stopt met drinken, wat komt er dan in de plaats? We horen van mensen dat ze heel veel baat hadden bij een familieopstelling. Vanuit dit perspectief werken we niet met “alcoholisten”, wij werken wel met mensen bij wie “alcohol in de familie zit”.  Verslaving, zoals vele psychische en psychiatrische ziektebeelden, heeft ooit bijgedragen om een zeer ernstige, zeer ingrijpende, tot zelfs traumatische gebeurtenis te (ver)dragen en te overleven. Later is het op zich gaan leven. Maar ooit was het een overlevingsstrategie.

Stoppen met drinken, is hard werken. Ben je verslaafd, dan moet je dit werk zelf doen. Niemand kan het in jouw plaats. Je kan je wel laten bijstaan. Er bestaan allerlei goede begeleidingsvormen om je eigen persoonlijk leven ter hand te nemen. Er is telkens veel “présence” nodig: krachtig je verantwoordelijkheid opnemen in het hier en nu.
De kans op slagen wordt merkelijk groter wanneer ook een beweging gemaakt wordt in de dimensie van de familie, op de collectieve, systemische laag. Hiervoor kan je een opstelling komen doen.

We werken op zaterdagen. Er is koffie, thee en water voorzien. Voor ’s middags breng je zelf je boterhammen mee. Ook pantoffels. Onthaal om  09.00 u. We beginnen om 09.30 en werken tot ongeveer tot 17.00 in de De Speelhoeve, Vremdse steenweg 237, Boechout-Vremde.
De eerste jaarhelft 2014 werken we de zaterdagen 18/1, 15/2, 15/3, 26/4, 24/5 en 21/6.

Wil je graag een gesprek vooraf, en wil je nadien nog nazorg, bel even en we bekijken het. Wil je een opstelling doen, wil je eens komen kijken, wil je eerst als representant meedraaien om de kracht van het systemisch veld aan den lijve te ondervinden, stuur een mailtje.

Van harte welkom.

 

 

 

Zijn

Laat me zijn

de dans van de derwisj
het lied van de sjamaan
het schoeisel van de pelgrim
het gedicht van de soefi
de glimlach van de monnik
Het gebed van de stilte

Laat me zijn
de golf en de klippen
het frêle middaglicht eind december
een verdwaalde bloesem in de winter

Laat me Zijn zijn

in het sterven geboren worden
in het geboren worden sterven

Laat me Zijn.

onze wens voor 2014:
dat je Zijn mag Zijn

Johan

Madiba

Vannacht overleed Nelson Mandela. Dat zijn ziel vrede mogen vinden. Madiba was een strijder van de vrede, een profeet van Verbinding.

Toen ik de boodschap door liet komen, werd ik ergens in mezelf heel diep geraakt, ik voelde het in mijn lijf, zoals iedereen dit wel voelt wanneer de dood dichtbij komt bij het overlijden van een nabije geliefde.

Maar dit was anders. Dit was voorbij de laag van het persoonlijke, voorbij de laag van de familie. Het verdriet dat mij overkwam, dat ik in mijn lijf voelde, was nieuw voor mij.

Dit verdriet was geworteld in een andere, veel grotere en wijdere dimensie. Het  verwees naar het collectieve, naar een grote gemeenschap.
In deze zwarte Zuid Afrikaan heb ik een zielsverwant verloren.

Madiba.
Strijder tegen het onrecht, strijder voor waardigheid voor iedereen, voor de vrede. En ja, zo stelde je,  je mag strijden, je moet strijden zelfs voor je waardigheid, maar je mag je tegenstrijder niet vernederen, hem van zijn waardigheden beroven. Deze vernedering voedt de wrok. Deze vernedering maakt de verzoening en de vergeving en daarmee ook de innerlijke vrede onmogelijk.

Beste Madiba,

Als een mantra citeer ik vaak je woorden: “Onze diepste angst is niet dat we onmachtig zouden zijn. Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht. Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen”.

Je hebt het leven geleefd, met alle pijn en alle liefde die erbij kan horen. Met alle kwetsbaarheid en kracht, die ons stervelingen, sieren kan.
Voor jou dit gedicht van Dylan Thomas. Dat de twaalf winden van het Zuid Afrikaanse land het als een lied mogen meedragen en uitstrooien boven de continenten, en  je hart, je ziel en je geest levendig mogen het houden, terwijl je botten rusten in de aarde en weerkeren tot het stof waaruit ze zijn geschapen.

And death shall have no dominion. 

And death shall have no dominion.
Dead man naked they shall be one
With the man in the wind and the west moon;
When their bones are picked clean and the clean bones gone,
They shall have stars at elbow and foot;
Though they go mad they shall be sane,
Though they sink through the sea they shall rise again;
Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
Under the windings of the sea
They lying long shall not die windily;
Twisting on racks when sinews give way,
Strapped to a wheel, yet they shall not break;
Faith in their hands shall snap in two,
And the unicorn evils run them through;
Split all ends up they shan’t crack;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
No more may gulls cry at their ears
Or waves break loud on the seashores;
Where blew a flower may a flower no more
Lift its head to the blows of the rain;
Though they be mad and dead as nails,
Heads of the characters hammer through daisies;
Break in the sun till the sun breaks down,
And death shall have no dominion.

Dylan Thomas

Een stap naar innerlijke vrede:

Zaterdag 14/12 gaat onze laatste opstellingsdag door voor 2013. We werken in de Speelhoeve. Om 09.00u koffie en thee.
De eerste jaarhelft 2014 werken we de zaterdagen 18/1, 15/2, 15/3, 26/4, 24/5 en 21/6.
Wil je komen representeren, wil je zelf een opstelling komen doen, schrijf je in via mail. Voor informatie kan je me bellen.

 

Voor een Nederlandse vertaling van het gedicht:  http://users.skynet.be/Suzy.Q/html/mirror/dood.htm

 

 

Welkom voor een familieopstelling

Zaterdag 14/12 gaat onze laatste opstellingsdag door voor 2013. We werken in de Speelhoeve. Om 09.00u koffie en thee.

De eerste jaarhelft 2014 werken we de zaterdagen 18/1, 15/2, 15/3, 26/4, 24/5 en 21/6.

Wil je komen representeren, wil je zelf een opstelling komen doen, schrijf je in via mail. Voor informatie kan je me bellen.

 

Er komt een mooie periode aan, met vreugde van de feesten en momenten van verinnerlijking en stil samenzijn.
Eerst is er de Sint, dan komt de zonnewende: het licht haalt het op het donker.
De geboorte van het Kerstekind, nieuwjaar, drie koningen…

Ook is er 28 december, het feest van “de onschuldige of onnozele kinderen”: we herdenken al die onschuldige kinderen van Bethlehem die door Herodes werden afgeslacht om  te voorkomen dat er een nieuwe Joodse koning zou komen.

Kon Jezus anders dan op het kruis sterven ?
Hij was immers schuldig aan de dood van  deze kinderen.

Jezus is schuldig en tegelijkertijd, ook niet schuldig.

Hiervoor doen gewone mensen een opstelling: iets als een “toestemming” of “vrijbrief”  krijgen om te stoppen met lijden en ruimte nemen om het eigen leven te leiden.

In de koude aarde met zijn ijzige wind, in de stilte, groeit het nieuwe leven dat in het voorjaar, in de lente zichtbaar wordt.
Zo ook met opstellingen: de innerlijke beweging die nu gedaan wordt, zoekt zijn weg in de stilte en de donkerte, om ergens in het voorjaar, als een bloemknop, naar buiten te komen en zijn bestemming te vinden.

Van harte welkom.

 

 

Verdwaalde zielen

Twee november vandaag. Allerzielen. Gisteren herdachten we de heiligen. Vandaag gedenken we de gewone zielen van een geliefde, van ouders, grootouders, een kind.

We maken het graf proper en zetten er een pot chrysanten of wat heide op. We maken het even stil in ons. Soms vertellen we een verhaal aan de ander die daar ligt, doen we een heus gesprek, maken een buiging, zeggen “dank je”.  Schouders schokken. Stille tranen lopen over de wangen. Een moment van verbinding, van erkenning, van ontmoeting met degene die ons is voorgegaan, en nog in ons vlees zit, en, mocht ie er nog niet zijn, een plaats zoekt in ons hart.

Het is goed voor ons om op hier te komen. Om ons aan de gestorvene te tonen en hem te zeggen: “ik ben hier nog. En jij bent daar. En nu vandaag kom ik tot bij jou. Om je vrede te wensen, en om je te vragen ook mij in vrede te laten”. Dit laatste is belangrijk: als de ziel van de overledene de levende vrede kan schenken, schenkt ze ook vrede aan zichzelf. Als de ziel van de dode kan zeggen: “blijf jij nog maar een tijd en gedenk en eer mij door je leven helemaal te nemen, door te genieten en vreugde te beleven”, dan vindt deze ziel eindelijk rust. Er hoeft dan niets meer: ook als ziel van een dode hoort zij er (nog) bij, heeft ze een plek en is haar deel van de schuld vereffend. Ze kan dan stoppen met dwalen tussen gestorven zijn en niet gestorven zijn, omdat ze hier in de tijd van de levenden niets meer  te doen heeft.
Als de ziel van de overledene kan zeggen: “blijf jij nog een tijd, het gaat hier goed met mij”, kan ze eindelijk haar bestemming vinden. En, vreemd, maar zo gaat het tussen zielen, worden wij door en voor haar vrij.  Als wij dan, van onze kant,  de overledene kunnen zeggen: “je hebt een plaats in mijn hart, ik blijf nog zolang het mij hier gegund is...” dan kunnen we voluit ons eigen leven nemen. Blinde liefde, wordt wetende liefde.

Allerheiligen. Allerzielen. Momenten van ontmoeting met dierbare overledenen, impulsen om de rouw aan te vatten, door te zetten, te vol-eind-igen. Rouwen is belangrijk voor onze gezondheid. Veel psychisch lijden ontstaan door onverwerkt verlies van een dierbare. De rouw eindigt als we voluit kunnen zeggen: “ja ,ik blijf”.

Opstellingen kunnen in dit proces een belangrijke bijdrage leveren. 
Zaterdag 16 november kan je nog deelnemen als representant. 
Zaterdag 14 december kan je nog zelf een opstelling doen.
Graag inschrijven via mail.
In De Speelhoeve  te Vremde, Koffie om 09.00 u. Van harte welkom.

 

Toen de nacht

Toen het licht van de nacht
duisternis was

Het licht van de nacht
ons onzichtbaar maakte
en wij alleen nog stemmen waren
op een bank in de tuin

Toen de nacht ons omgaf
en meenam in de duistere vragen
wanneer en waar en wie

Toen de nacht een geheim was
dat met de nacht verdween.

Rutger Kopland: Toen ik dit zag (2008)

 

Rutger Kopland is een van mijn favoriete poëten. Met eenvoudige woorden weet hij een werkelijkheid aan te wijzen, die we niet eenduidig kunnen kennen als een helder weten, vaak wel kunnen ontwaren als een krachtig vermoeden van, en soms als een onmiskenbaar ervaren van.

Een onmiskenbaar ervaren van… Van wat? Van energie, van ziel, van geest, van het “gans andere”, het onzienlijke, of verder nog, van oorsprong en bron van leven. Of verder nog…

Onlangs kregen we een kaartje van goede vrienden. Het laatst zinnetje luidde alsvolgt: ”…en  bedankt dat je ons al die jaren respecteerde, met onze beperkingen en geheimen”

En inderdaad, daar gaat het om. Beperkingen en geheimen.
Hoelang draagt een mens ze mee?
Hoe lang leven ze verdoken, in een familie, een gemeenschap?

Eens hadden ze de functie van beschermen, van beveiligen, van groter onheil voorkomen… zodat geliefden niet zouden worden uitgesloten, gestraft. Soms werden mensen geofferd of vermoord om het grotere geheel te redden.

En wat is er van geworden? Wat heeft het gebracht? Wie draagt het merkteken? Wie betaalt alsnog de prijs.
Er is altijd iemand die het moet doen, er is er altijd eentje die het moet zijn.

Wat heeft het geheim in het geheim met het geheim gedaan?

“Toen de nacht ons omgaf
en meenam in de duistere vragen
wanneer en waar en wie”

Familieopstellingen in De Speelhoeve.
Zaterdag 16 november kan je nog deelnemen als representant.
Zaterdag 14 december kan je nog zelf een opstelling doen.
Graag inschrijven via mail.

Van harte welkom.

 

 

De laatste dagen van de zomer

Trager de wespen, schaarser de dazen
groenvliegen grijzer, engelen gene, niets
dat hier hemelt, alles brandt langer

dit zijn de laatste dagen, men schrijft
de laatste stilstand van de zomer, de laatste
vlammen van het jaar, van de jaren

wat er geweest is is er steeds nog even
en wat men helder ziet heeft zwarte randen

men moet zich hier uitschrijven, de tuin
in de tuin insluiten, het geopende boek
het einde besparen, met moet zich verzwijgen

verzwijg hoe de taal  langs de lippen invalt
hoe de grond het gedicht overstelpt, geen mond
zal spreken wat hier overwintert -

Gerrit Kouwenaar, Een geur van verbrande veren, 1991

 

wat hier overwintert…

in dit onbegrensd veld van zwijgen ontmoeten we elkaar.
opstellingen: zaterdag 12/10 is volgeboekt. Je kan nog deelnemen als representant. 
volgende mogelijkheid: zaterdag 16/11, , in De Speelhoeve, Vremdesesteenweg 237, te 2531 Boechout.

koffie om 09.00 u.

van harte welkom!