Het leven hervat

Na het overlijden van moeder, en alles wat erbij hoort,
hervatten we terug de werkzaamheden,
ook de opstellingen.

Nu zaterdag 19 november is iedereen weer welkom in De Speelhoeve.
We beginnen om 09:30 en werken tot ongeveer 16:00 – 17:00 u.
Onthaal vanaf 09:00u.

Boterhammen meebrengen. Voor de rest zorgen wij.
Ben je erbij, laat het even weten.
Van harte welkom.

 

 

Moeder

 

Zaterdag 17 september overleed onze moeder.
Zij was 84 jaar geworden.
Het laatste half jaar was zwaar.
Voor haar en voor ons.
Op 24 september hebben we haar samen begraven.

Hierbij de tekst van het prentje:

Het ga je goed,
ginder aan de overkant !

Je was een goed mens,
je leefde zo ontzettend graag.
Je hebt altijd heel had gewerkt, met veel liefde.
“Neem het er maar goed van”
hoorden we je de laatste jaren zoveel zeggen.

In je schilderijen was je op je best.
Je oog voor het geheel in de compositie,
Je krachtige hand in de lijnen,
Je fijnzinnigheid in de kleuren.

In vele werken treffen we ootmoet:
een diepe verwondering voor het schone,
voor het grootse werk van de Schepper
Je was een religieus mens:
verbonden in en met het mysterie.

Dierbare vrouw, moeder,
moemoe, grootmoemoe, zus, tante, vriendin,
waar je nu ook bent,
je hebt voor altijd een plaats in ons hart.

Het leven is anders nu moeder er niet meer is.
En we nemen tijd om dit een plaats te geven,
om de lege plek te herbergen,
en de bijzondere stilte te beluisteren,
die haar heengaan heeft gebracht.

Zaterdag 15 oktober doen we geen opstellingen.
We werken wel in de Binnentuin op 21 oktober.
Op 19 november en 17 december werken we wel.

Je bent van harte uitgenodigd.

 

 

Zomertweedaagse: voluit het leven eren !

Op 4 en 5 augustus vindt onze jaarlijkse zomertweedaagse plaats. Ook al hebben we een zware familiegeschiedenis, hoe nemen we dan het leven? Hoe leven we dan voluit ?
Welke vorm kan echt leven aannemen in onze intimiteit (onze nabije relaties), in onze creativiteit (ons werk) en in onze spiritualiteit (onze verbinding met wat ons overstijgt)? Meer informatie vind je hier.

Ook in het najaar kan je terecht voor een opstelling omtrent een eigen thema. We merken dat ziekte en psychisch lijden meer en meer aandacht krijgt. Wil je graag vooraf eerst kennis maken, je vraag bespreken en zien of het al een goeie moment is om een opstelling te doen, bel me dan even voor een afspraak.  Mensen die in begeleiding zijn, nemen gratis deel als representant . Wie een aantal zaterdagen gerepresenteerd heeft en zich engageert om langere tijd als representant mee te doen, komt bij de groep “trouwe representanten”. Het is een diepwerkende manier om het eigen groeiproces in beweging houden.

Ook het begeleidingswerk is er een duidelijke verschuiving naar psychosomatische klachten. In de systemische therapie komen meer mensen met vragen omtrent gezondheid en ziekte: chronische vermoeidheid, woede, angst, gewicht en uiteraard depressie, naast fibromyalgie en de ziekte van lyme. We kijken voorbij de symptomen en zoeken wat het lichaam nu eigenlijk wil vertellen en wat tot nu toe niet gezien is geworden. Verbetering komt er nadat de patiënten/cliënten door een transformatieproces zijn gegaan. Bij veel van deze aandoeningen constateren we trauma of onverwerkte rouw in de achtergrond. Stress is in die zin belangrijk, dat het de symptomatologie verzwaart. Tijdens de zomer mag je een artikeltje verwachten over het kader van waaruit hiermee gewerkt wordt: systemische kadering, een grondhouding van onvoorwaardelijke acceptatie, lichaamswerk, geestelijke oefeningen, enz.

In de loopbaancoaching stellen we vast dat mensen meer en meer weg evolueren van het zogenaamde “werkbaar werk” met stress en burnout tot gevolg, ook bij jonge mensen tussen de 25 en 30. Ondertussen hebben we veel expertise opgebouwd omtrent burnout. Deze mensen zijn van harte welkom. Daarnaast geven we bijzondere aandacht aan 45-plussers, mensen met een artistiek beroep of werkzaam in de welzijns- en of gezondheidszorg. We zijn coöperant van Werk met Zin, zo kan je voor loopbaancoaching tot acht gesprekken terecht met loopbaancheques. Geef wel aan dat je in Kontich de coaching wil volgen.

En nu tijd voor de zomer.
We hopen je op een van onze activiteiten te ontmoeten. Van harte welkom.

 

 

Pasen

De heilige week. De goede week. De stille week.
De week met witte donderdag, de dag dat Christus met zijn discipelen het laatste avondmaal geniet.
‘Goede vrijdag’ de dag van de kruisweg, de ‘via crucis’ of ‘via dolorosa’ waarbij Christus, onze Messiah, verraden wordt en uiteindelijk de kruisdood sterft, op de heuvel van Golgotha.
En stille zaterdag: een dag van wenen, van stilte, van duisternis. Die ene dag dat de klokken niet luiden, dat de communie enkel voorzien is voor de stervenden.
En dan uiteindelijk paaszondag. De dag van de verrijzenis. Een dag van intense vreugde.
Gul en breed luiden de klokken: Hij is verrezen, hij is uit de dood opgestaan.

Het zijn nu de dagen bij uitstek om de passies te luisteren. Er zijn zoveel mooie werken gecomponeerd voor de paastijd: Schutz, Pergolesi, Scarlatti en meer van onze tijd Sofia Gubaidulina en Arvo Pärt. Voor mij is het in de passies van Johann Sebastian Bach dat ik het meest toegang krijg tot het mysterie van geloven, sterven en geboren worden. Vorige week was het in de Singel puur genieten van de Mattheuspassion uitgevoerd door de Nederlandse Bachvereniging onder leiding van Jos van Veldhoven.

Dit jaar werd de ingetogenheid van de goede week ruw verscheurd door de barbaarse aanslagen in Zaventem en het metrostation Maalbeek in Brussel. Afschuwelijk hoe onschuldigen werden getroffen. Afschuwelijk ook hoe een land – en een continent – vervuld wordt door angst. Tot in de kleinste hoeken. Een blinde angst die, langzaam aan, dieper en dieper, wortel schiet in ons dagelijkse doen en laten.

De buiging als wending
Ik aarzelde even met het predicaat “barbaars”. Mogen we deze aanslagen barbaars noemen? Ja toch.
Maar de aarzeling zat hem echter in de beschouwing dat het kwade immers in ieder van ons zit. Ook in mij. En wat met het spijt en berouw? En mogen we verder leven? Kunnen we überhaupt verder leven met het kwade in ons? Dit is voor mij één van de wezenlijke, wellicht meest essentiële thema’s van het paasverhaal.
Judas verraadt Christus met een kus. Hij heeft spijt. Hij gooit de dertig zilverlingen op de tempelvloer voor de hogepriesters en hangt zich op.
Na Judas, is het Petrus, de volgeling met de meest zuivere intenties, de meest trouwe, die zijn heer verloochent. Tot driemaal toe kraait de haan. Hij heeft ook spijt. Hij buigt.
Juist deze complexe beweging van verraad, spijt en buigen, wordt door J.S. Bach in de Mattheuspassion omluistert door een van de mooiste aria’s die hij ooit geschreven heeft. Zowel de violen als de stem nemen ons mee naar lagen in onze ziel waar dit verraad, deze gruwel, dit geweld ten diepste gezien kan worden. Zonder enige vermildering. Maar hier, op deze lagen, worden we ook geraakt door bevrijdende en levensbrengende ervaringen en mogelijkheden als verdriet, pijn, berouw, genade, goedheid en liefde.

Erbarme dich, Mein Gott, Um meiner Zähren willen.
Schaue hier, Herz und Auge weint vor dir
Bitterlich.
Erbarme dich, Mein Gott, Um meiner Zähren willen!

Erbarm je, mijn God, omwille van mijn tranen.
Ziehier, hart en oog weent om jou
bitter.
Erbarm je, mijn God, omwille van mijn tranen.

De mens, die de donkerte van de eigen ziel in de ogen kijkt,
met hart en oog zijn eigen barbaarsheid schouwt,
en bitter weent en om vergeving vraagt.
Wie was het alweer die zei dat geen mens in staat is, in de positie verkeert om de holocaust te vergeven?

Ja, ook ik is Petrus.
De grootsheid van Petrus is dat hij in zijn hart en ziel kijkt, en kan en durft te zien dat hij mens is en aldus niet aan het kwade ontsnapt.
Ik heb het kwade in mij. Ik kan er niet aan ontkomen. Zoals mijn vader en de vaders van mijn vader. Het kwaad hoort bij ons en in ons. De tragedies laten zien hoe het kwade zich in families verder zet, en in gemeenschappen…
In tegenstelling tot Judas, bestaat de werkelijke grootsheid in de keuze die Petrus maakt om te buigen en also verder te leven.
Dat hij zo om vergeving vraagt, om verzoening. En ademt, het leven neemt, helemaal, en zijn opdracht aanvaardt.
Leven met het kwade. Zonder bommen om het eigen lijf te klitten en zichzelf en anderen op te blazen, te doden, te verminken, iets af te nemen, te verarmen…
En leven met het goede. Met hoop. Met genade. Met verzoening en vergeving. Met kracht. Met plezier en vreugde, met liefde.
Zingend.
Zinderend zingen en dansen met kracht en met vreugde.

Opstellingen als paaservaring.
Opstellingen openen telkens opnieuw de paaservaring.
Het is kijken en luisteren naar het kraaien van de haan.
Opstellingen horen bij ons Petrus: ontrouw, pijn, verscheurdheid, verdriet, woede, vergeving, verzoening en ondanks en dankzij, toch echt gaan leven…
Opstellingen gaan over sterven
en meer nog,
verrijzen.

Dit voorjaar werken we nog op 9 april en 4 juni in de Speelhoeve te Vremde en op 29 april in de Binnentuin te Bautersem.

Van harte welkom
Riet en Johan

Wens

li_into_woods

Ten goede

in stilte kiemen de liederen
liederen maken het hart warm
een warm hart verandert alles ten goede

Een warmhartig 2016!

                   Riet en Johan

Opstellingen: zaterdagen 16/1, 13/2, 12/3, 9/4 en 4/6/2016. Van harte welkom.

Voor Parijs, nacht van 13 op 14 november 2015.

Tenebrae

Nabij zijn wij, heer,
nabij en grijpbaar.

Gegrepen reeds, Heer,
de klauwen reeds in elkaar geslagen, alsof
het lichaam van ieder van ons
jouw lichaam was, Heer.

Bid, Heer,
bid tot ons,
wij zijn nabij.

Windscheef gingen wij heen,
gingen wij heen, om ons te buigen
over trog en kratermeer.

Naar de drenkplaats gingen wij, Heer.

Het was bloed, het was
wat jij vergoten had, Heer.

Het glansde.

Het wierp ons jouw beeld in de ogen, Heer.
Ogen en mond staan zo open en leeg, Heer.
Wij hebben gedronken, Heer.
Het bloed en het beeld dat in ‘t bloed was, Heer.

Bid, Heer.
Wij zijn nabij.

Paul Célan
Vertaling Peter Nijmeijer

11 november: Remembrance Day

Een bijzondere dag vandaag. We herdenken het einde van de eerste wereldoorlog. Wapenstilstand. De dag dat de Duitsers de overgave ondertekenden. Dit gebeurde om 5 uur ’s morgens. De wapens zwegen om 11 u. Later wordt 11 november tevens het herdenkingsmoment voor het einde van de tweede wereldoorlog, en daarna voor alle oorlogen. Om te beginnen in Frankrijk, België, England en het Gemenebest, en de Verenigde Staten. Nog andere staten volgen.
Het einde van oorlog is het begin van vrede. Zo is ook het einde van de vrede het begin van de oorlog. En als dag en nacht zijn vrede en oorlog met elkaar verbonden. Ze horen bij ons lot, zoals de sterren bij de nacht. Meer over de oorlog in ons  lees je hier.

Zoals Allerheiligen een kader schept om onze overledenen te herdenken, herinneren, zo doet 11 november dit om ons te verbinden met ons oorlogsverleden. Iedere familie heeft en oorlogsverleden. Of er een dader of slachtoffer een slachtoffer is bent geweest, het maakt op zich niet uit. Wij hebben allen de oorlog in ons.
In het Verenigd Koninkrijk benoemde men deze dag aanvankelijk “Armistice Day”. Later , tot op de dag van vandaag, spreken zij van “Remembrance Day”. Re-member. Wat een zalig woord. Terug lid worden van het geheel. Zowel slachtoffers al daders worden “terug in-gesloten”, terug lid gemaakt, her-innerd. Zo eindigt de uitsluiting, de verbanning, het doodzwijgen… Zo komen we tot verbinding. Een grote innerlijke vrede.

“Er is er altijd (minstens) eentje die het (moet) doen”,  lijkt wel een systemische wet te zijn. Minstens eentje wordt “in dienst genomen” om degene die uitgesloten is, aanwezig te maken. Hij of zij kan dit niet zelf kiezen. Dat eentje draagt dan naast zijn/haar eigen leven, nog het zware lot van die ander erbij.
In familieopstellingen scheppen we een ruimte waarin de uitgeslotene terug gezien kan worden en opnieuw deel kan gaan uitmaken van het geheel. Of hij/zij nu een slachtoffer was, of een dader.
Zaterdag 28 november is de laatste opstellingendag voor 2015. Wil je deze dag meemaken en “bevrijdende” kracht van familieopstellingen aan de lijve ervaren, stuur ons een mailtje. In 2016 werken we in de eerste jaarhelft alvast de zaterdagen 16 jan, 13 feb, 12 maart, 9 april en 4 juni.
Je bent van harte welkom.

Riet en Johan

Familieopstellingen november

Beste mensen,

Door onvoorziene omstandigheden werken we niet op zaterdag 21 november,
wel op zaterdag 28 november.

Mocht je in gedachte hebben die dag mee te doen, wil dit dan in je agenda wijzigen.

Excuses hiervoor
en van harte welkom.

Riet en Johan

 

Een mooie zomer.

 

Halfoogst voorbij. De dagen worden merkelijk korter. De verkeersdrukte neemt zienderogen toe. Nog even spelen voor de kinderen en dan terug naar school. Enkele gebeurtenissen blijven nazinderen. Een kort relaas.

Diamantenbruiloft en moederdag
Einde juni was het de diamantenbruiloft van mijn ouders. Jos en Anna zijn 60 jaar getrouwd. De familie was er en ook nog heel wat vrienden. Fijn voor onze ouders. Zij waren heel gelukkig. Moeder verjaart einde juli, vader midden augustus. We vieren beide gebeurtenissen al jaren op 15 oogst. Met moederdag. De kinderen, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen. Wie kan, komt. Vader en moeder zijn een eindje in de tachtig. Moeder worstelt al een aantal jaren met kanker. En vader worstelt met haar mee. Hij meer dan zij, zeggen we vaak in stilte. Mooi om hen te zien. Er is veel vrede over hen gekomen. Na toch een leven dat niet makkelijk was. Moeder uit haar diepste wens: de grootste cadeau voor haar is dat wij – de kinderen- het “samen” doen. En dit samen was nooit makkelijk is onze familie. Zowel niet in die van vader als in die van moeder.
Huis van verbinding. De naam komt niet zomaar uit de lucht vallen.

Worden onze (klein-)kinderen Grieken of Syriers?
De zomer liet ook de beperktheid van onze Europese humanitas en solidariteit zien. De Grieken werden op de knieën gedwongen. Een gang naar Canossa werd het in plaats van een zegetocht. Wie niet uitgesloten wil worden, volgt de regels van het spel. Ook als die niet duurzaam zijn en het “wij” niet ten goede komen. Het geprezen adagio van “People, planet and profit” is in se neoliberaal en niet vruchtbaar. Het schept geen voorspoed. Het ontwikkelt geen “wij”, geen “samen”. Wat “wij” in beginsel als zoogdieren wel zijn. We kunnen niet ongestraft voorbij aan het “wij”. Dit beperkt zich niet alleen tot bastion Europa. Ook buiten dit geopolitiek gebied worden we uitgedaagd. Duizenden mensen zijn onderweg om een beter bestaan te vinden. Over zee, over land. Er is Syrië en Irak; er is Oost Afrika. Nog steeds komen er mensen vanuit Afghanistan. Maakt het in wezen verschil uit of zijn nu als economische of humanitaire vluchtelingen gecatalogeerd kunnen worden? Kan je het hen kwalijk nemen naar hier te komen. Alternatief is “people, planet and prosperity”. Ieder hoort erbij. Er is voor ieder een plek. En de balans tussen geven en nemen is in evenwicht. En zo is er voorspoed voor iedereen.
Worden onze kinderen Grieken of Syriërs? Geen van beiden perspectieven is aanlokkelijk. En willen we dat? En zoniet, wat is dan goed om te doen? En met wie? Van egosysteem naar ecosysteem (http://www.ottoscharmer.com/publications/books).

Een bijdrage doen.
We hebben ook gewerkt tijdens deze zomer. Er was een boeiende driedaagse met Maggie Kline omtrent trauma, georganiseerd door de collega’s van de Onderstroom. En zoals vaak blijkt in de gesprekken met cliënten  in de dagelijkse praktijk, gaan er onder klinisch gediagnostiseerde ziektebeelden vaak verdrongen traumatische ervaringen schuil. Maggie Kline is naaste medewerker van Peter Levine die aan de basis ligt van de Somatic Experience benadering. Zij bevestigt tevens dat trauma, net als het-niet-gerouwd- hebben, van generatie op generatie wordt doorgegeven. Iemand moet het stoppen. Vreemde symptomen, die we niet zomaar kunnen begrijpen, wijzen vaak in deze richting. Zowel in de spreekkamer als in de opstellingen brengt dit uitgangspunt veel heil.
Verder was er ook onze tweedaagse. Geweldig hoe mensen zich op korte tijd zo diep met elkaar kunnen verbinden. Wellicht heeft dat met het “delen” te maken. In opstellingen, schilderwerkjes, dialogen en stiltemomenten blijkt dat we zoveel meer gemeen hebben dan we verschillend zijn. “We are more equal than otherwise” schreef de Amerikaanse psychiater-psychotherapeut Harry Stack Sullivan begin de jaren 40 van vorige eeuw. Mens zijn is in relatie zijn. En nog boeiender wordt het als er vanuit dit “gemene” opnieuw naar het individuele gekeken wordt. Wie ben jij echt? Wie ben ik echt? En wie worden wij echt? Veel goesting om het volgend jaar opnieuw te doen.

IMG_0015Vorige week kon ik nog Stephan Hausner ontmoeten, voor een dag naar België gebracht door de collega’s van De open Cirkel. Hij is een van mijn belangrijkste leermeesters en het was bijzonder te zien hoe hij weer verder ontwikkeld is.

 Uitgenodigd tot het Wij.
Stephan verwees naar de gesprekken die hij de laatste tijd heeft met de Duitse mysticus Thomas Huebl. Eén van zijn centrale thema’s is “transparante communicatie”. Nogmaals, wij kunnen niet voorbij aan het Wij. We kunnen ook niet voorbij aan ons lichaam, aan ons dierlijke lijf, aan alles wat onder onze neocortex werkzaam is. Hoe hulpeloos we in dit gebied ook geworden zijn. Zowel in de opstellingen als in de spreekkamer gaat het om het creëren van een ruimte, een holding space, waarin, met dit bijzonder wijze en eigenwijze lichaam, dit “wij” terug ervaren kan worden.
Samen, een belangrijk woord van moeder.
Huis van verbinding, vol beweging, midden in het tijdsgewricht waarin de bijdrage van luisteren, dialoog en opstellingen met de jaren groter lijkt te worden.

Contact nemen
Voor een gesprek maak je gewoon een afspraak, liefst voor 9 u ’s morgens of over de middag.
Voor opstellingen schrijf je in met een mailtje. We werken de zaterdagen 19/9, 17/10, 21/11 telkens van 09:30 tot ongeveer 17/00 u. Voelt het beter om vooraf een gesprek te hebben, maak dan even een afspraak.

Plezier en energie in je partnerrelatie

In onze zomertweedaagse op donderdag 30 en vrijdag 31 juli werken we naar verdieping toe in onze partnerrelatie. Grondwoorden zijn: ver-“mogen”, verlangen en verbinden. Iedereen is welkom.Het worden twee actieve, verbindende dagen met ruimte voor opstellingen omtrent een persoonlijk thema, ervaringsoefeningen, zelfreflectie, werken met kleuren, stiltewerk en dialoog.

In een rijkere relatie meer man of vrouw worden
Dit kan de vorm aannemen van een nieuwe impuls in de bestaande relatie, een vrij komen van een oude relatie, vrijer in een nieuwe relatie stappen.
Twee dagen waarin we naar ons leven kijken, ons door iets groters dan onszelf laten raken, en energie en vrijheid op doen om dit leven vast te pakken en vrij en gepast vorm te geven. Twee zomerse dagen met heel veel plezier. Met veel stilte en humor ook. Waar plaats is voor blijheid en vreugde. Dagen dat er diep geademd kan worden en dat de levenskrachtige energie die ieder van ons, iedere man en vrouw in zich meedraagt, voelbaar wordt. li_095_w

Het grootste geschenk
“Door mij helemaal te nemen, geef je jezelf. Dit is het grootste geschenk dat ik van je kan ontvangen.” Partners nemen van elkaar. Partners geven aan elkaar. Het is een spel dat intimiteit, erotiek, gezamenlijke ouderschap en wederzijdse engagement een bijzondere vreugde geeft. Relaties waarin vlot kan uitgewisseld worden en partners een juiste plek hebben, zijn vruchtbaar en veerkrachtig. Als partners elkaar kunnen zeggen: “jij bent de enige en echte voor mij. Met jou word ik volledig en heel. Met jou neem ik mijn toekomst, met alles wat erbij hoort” dan kunnen ze elkaar in de ogen kijken, dan blijven ze op elkaar gericht, wat er met en van hen of met hen beiden ook gebeurt. Ieder draagt wat ie zelf te dragen heeft en samen dragen ze wat bij “het samen” hoort. Zo staat ieder op zijn plek en zo vinden ook de kinderen hun plek en zijn ze vrij om hun eigen toekomst te nemen.
Dat is voor vader, moeder, zoon, dochter een groot geschenk. Het geschenk dat ouders aan elkaar geven, is tevens een groot geschenk voor de kinderen.

Een man is man vanwege een vrouw. Een vrouw is vrouw vanwege een man
Mannelijke en vrouwelijke kracht zijn vandaag niet altijd even helder te onderscheiden in relaties. De vrouw met een teveel aan mannelijke energie trekt een man aan die veel vrouwelijke energie in zich heeft. Moeilijk om zo thuis te komen bij je partner. Ook in gay-relaties worstelen partners met dit thema.

Praktisch
Op donderdag 30 en vrijdag 31 juli 2015
In de Speelhoeve, Vremdese Steenweg 237, Vremde-Boechout, van 10:00 tot 18:00u.
225 €, broodjeslunch, koffie, thee en water inbegrepen.
Inschrijven via mail. Wijze van betalen wordt dan doorgegeven.
Begeleiding: Johan Smets en Riet Rooms.

Mannen worden aangespoord deel te nemen.
En zeg het voort: vriendelijk verzoek deze aankondiging gepast door te mailen aan mensen uit je netwerk.

Van harte welkom.
Riet en Johan.