Lieve papa,

Gisteren vond ik in mijn brievenbus  “Systemisch werken is overal!”, het jaarlijkse magazine van het Bert Hellinger Instituut Nederland. Dit magazine geeft een duidelijk beeld van de veerkracht en goesting die in en rond het instituut werkzaam is.
Jan Jacob Stam breng ondermeer verslag uit van een workshop in intieme kring die Bert Hellinger gaf ter gelegenheid van zijn 89ste verjaardag. De laatste decennia is in het systemich werk heel veel aandacht uitgegaan naar de plaats en rol van moeder in familiesystemen.  In deze workshop werd gekeken naar wat de plaats en rol van vader zou kunnen zijn. Bert Hellinger sloot de workshop af met volgend verhaal:

Lieve papa,

Lange tijd heb ik je verkeerd beoordeeld, want moeder keek in veel opzichten op je neer. Zij voelde zich vroom en was nader tot God dan tot jou. Daardoor trok ze ons juist van je weg in plaats van ons naar jou toe te brengen.
Met terugwerkende kracht erken ik je wijsheid en jouw voortdurende zorg voor ons kinderen. Wij lagen jou na aan je hart.
Maar godzijdank sta je mij nu heel erg na, op een bijzondere manier. Weliswaar houd je je, lang na je dood, een beetje voor me op de achtergrond, alsof je mijn vrijheid wilt veilig stellen. Want dat ik een andere weg moet gaan, heb je gezien en daar je zegen aan gegeven.
Je bent nu op een bijzondere manier dicht bij me, waardoor ik me innerlijk opricht, alsof jij me rechtop doet staan en ik naast jou sta.
Je was altijd trots op me, zonder me in een bepaalde richting te duwen. Mijn richting nam me ergens anders mee naartoe dan waar jij mee naartoe genomen bent. Je hebt ingestemd met mijn weg.
Vandaag kijk ik naar je, en naar alles wat je voor me gedaan hebt, met tranen. Nu neem ik je in mijn hart en in mijn ziel met een stille liefde. Ik hou van je in mijn lijf en leden en in alles, waarin ik de afgelopen jaren ben meegevoerd. Diep in me ben je er altijd.
Nu ben ik ook oud, en mijn einde kan ik al in de ogen kijken. Even zo goed zal ook ik, net als jij indertijd, recht overeind blijven in de tijd die me rest. In dienst van velen, die op mijn bijdrage wachten, met jou achter me en mij nog altijd na.
Komen we elkaar later weer tegen? Of ben je na je dood ergens anders heen gebracht?
Hoe dan ook, dat wat jij voor mij geweest bent, en wat jij heden ten dage nog in mijn lijf en ziel bent, blijft onvergankelijk. Net als mijn liefde voor jou.
In mij ben je er nog altijd, lieve Papa.

Uit: Bert Hellinger, Neue Geschichten (deel 3) Hellinger Publications 2014
vertaling Jan Jacob Stam
Het volledig 
verslag vind je in het magazine

 

Zelf blijven we met veel enthousiasme onze eigen bijdrage doen tot het systemisch werk. In het voorjaar werken we in de Speelhoeve de zaterdagen 14/3, 25/4 en 20/6. In april en in juni is er nog mogelijkheid om zelf een opstelling te doen. Je bent altijd welkom om mee te doen als representant.

 

Stemmen voor vrede

Amuz. Woensdag 14/01/2014 21:00u. Drie vrouwen en twee mannen komen het podium op. De vrouwen zingen. De mannen begeleiden.
Fadia El-Hage opent met een Soefi-zang. Zonder begeleiding. Solo. Dan volgt Françoise Atlan met een sensueel Joods gezang uit het Hooglied. Solo. Als derde zingt Patricia Bovi een hymne van Hildegard von Bingen.
Tot slot zingen ze samen een Maronitisch lied in het Arabisch: Kyrie Eleyson.

Het is heel stil in de volle St. Augustinuskerk. Bijna anderhalf uur schoonheid en vrede. Bijzonder rijk,  zo’n avond gezangen uit de Joodse, Arabische en Christelijke tradities en mysteries.

Een bijzonder antwoord wel op de extremistische vormen van vrijheid en slaafsheid die leidden tot de gruwelijke gebeurtenissen van een week geleden in Parijs en de vele vragen die hierdoor werden opgeroepen.

Tijdens het concert was duidelijk hoe de verbondenheid, het engagement en het anders en jezelf mogen zijn van deze vrouwen groeide. Ze genoten. Ook de twee mannelijke muzikanten genoten. Ook het publiek genoot.

Laat ons door vormen als samen zingen en samen stil zijn,  ook een ruimte creëren, een holding space, een wetend veld, waarin antwoorden kunnen verschijnen die leiden tot verbondenheid, commitment en ruimte voor de/het Andere.

 

Wens voor het nieuwe jaar

 

2015

dans en zing
bemin en bid
en laat het stil zijn

in je geest
in je hart
in de dageraad van je Ziel

nog stiller
tot voorbij het Oneindige

nog stiller
tot voorbij het Niet

pure Vreugde

 

Het nieuwe impliceert het oude dat voorbij is. In het oude is het nieuwe al aanwezig. En in het nieuwe klinkt nog steeds de echo van het oude. Het oude draagt het nieuwe al in zich en maakt er gul plaats voor. Het nieuwe neemt van het oude wat zaden voor nieuw leven draagt en eert het in een nieuwe vorm.
Dank zij het nieuwe bestaat het oude, en dank zij het oude het nieuwe.

Het nu is een wonderlijk moment.
Het is een voortdurende, dynamische overgang van wat voorbij is en wat komt.
Een dans van transformatie waar ogenblik en eeuwigheid elkaar omhelzen.

In 2015 biedt Huis van Verbinding kansen tot transformatie.
Er zijn uiteraard de maandelijkse familieopstellingen en nieuw is Rood ont-moet Zwart, doorbraakmomenten voor mensen met een psychiatrische aandoening.
Einde juli vindt de zomertweedaagse plaats.
Verder kan iedereen terecht voor opstellingen, holistische gesprekstherapie en loopbaancoaching.

2015 wordt een goed jaar. Voor ons allen.
We wensen je veel vreugde.

 

Her-verbinden

Her-denken, her-danken, her-inneren.

Allerheiligen. Allerzielen. We herdenken familieleden, geliefden en mensen die een bijzonder plek hebben in ons hart . We gaan naar de plaatsen waar ze begraven werden. We brengen hen bloemen, of een kaars en we spreken met hen. Luidop. In stilte. Door dit te doen zeggen we: “ik zie je. Ik ben je niet vergeten, je hoort er nog bij, je hebt nog een plaats in mijn hart”. Iemand zien is de basis voor het eren. Je kan iemand niet eren zonder hem of haar te zien. Niet enkel met de ogen, ook met het hart.

Drie woorden in het gesprek met de overledene zetten een bijzondere beweging in.
Eerst is er “alsjeblieft”. Het gaat hier om een vragende, smekende gerichtheid op de ander: alsjeblieft, kijk naar mij”. Kijk naar mij kan dan betekenen: zie hoe ik eraan toe ben, help me, ondersteun me. Laat mij alsjeblieft nemen van je wat ik nodig heb, en wil mij dat geven. Als een vragen vanop de plek van het kind, naar de ouder toe.
Het tweede woord is “dankjewel”: dankjewel voor wat ik van je mocht nemen. Dankjewel ook voor wat je misschien wel hebt willen geven, maar niet kon. Dankjewel vooral voor wat mij kracht heeft gegeven om mijn leven, met het lot dat erbij hoort, te leiden. In het bijzonder ook dankjewel voor wat de ouders ook (niet) gegeven hebben. Zij gaven ons het wel belangrijkste: het leven. Soms is deze dankjewel de moeilijkste. Want in het nemen van ons leven, nemen we ook onze ouders en de prijs die zij voor hun leven en hun lot hebben betaald. Zonder oordeel.
Het derde woord is “ja”. Het kan een uitroep zijn, een sprong. Het is een vreemd moment. Het heeft iets van keuze en tegelijkertijd, als je het doet, is het ook vanzelfsprekend: ik neem mijn leven helemaal en ik geef er een eigen vorm aan. In alle vrijheid. Ik zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder – zoals Ramses Shaffy het bezingt – voor de tijd die mij hier gegeven is. En dat mag, meer zelfs, het is de opdracht. En door dit te doen eer ik jou en het leven, waarin jij mij vooraf zijn gegaan.
Deze drie woorden geven vrede. Zowel aan de overledene, die gegaan is, als aan jou, die blijft.

Allerheiligen, Allerzielen scheppen als ritueel een veilige ruimte om deze drie oerwoorden te spreken, om vrede en rust in het leven van de doden en de levenden te brengen. Soms schieten de diepgang en kracht van deze herdenkingsrituelen te kort om dit “ja” uit te schreeuwen. Vaak spelen er immers elementen die we niet weten, we niet kunnen zien. Geheimen verhullen de achtergrond van de overledene. Vaak kan het “ja” niet krachtig genoeg worden uitgeschreeuwd, het leven niet volledig worden genomen, omdat we onbewust in dienst worden genomen door een van de familieleden die ons vooraf is gegaan en door de lotgevallen van het leven, uitgesloten en doodgezwegen werd. Voor deze mensen werd dus niet gerouwd.

Het onbewuste familiegeweten laat dit niet toe, omdat de familie als geheel hierdoor verzwakt. Het zal alles doen om de uitgesloten personen aanwezig te brengen en hiervoor zelfs mensen uit latere generaties gebruiken. Wie zulks overkomt lukt er niet in zijn eigen leven in vrijheid te leven, met een vreugdesprong en al ja-roepend in het leven, zijn leven, te springen.
In ons onbewuste zijn deze mensen steeds aanwezig. In opstellingen wordt een ruimte geschapen waarin deze verloren, verdwaalde leden worden teruggehaald, waar ze gezien en erkend worden (re-membering). Zo kunnen aan de juiste personen de oerwoorden gesproken worden en de innerlijke bewegingen naar rust, vrede en levenskracht, kunnen voor de levenden worden aangezet. Herdenken, herdanken en herinneren. We worden vrij door ons te verbinden van wat afgesneden, uitgesloten, doodgezwegen was.

Wie geïnteresseerd is in deze bijzondere vorm van werken:
We werken op zaterdagen, een hele dag. Er is koffie, thee en water voorzien. Voor ’s middags breng je zelf je boterhammen mee. Ook pantoffels. Onthaal om  09.00 u. We beginnen om 09.30 en werken tot ongeveer tot 17.00 in de De Speelhoeve, Vremdese steenweg 237, Boechout-Vremde.
In 2014 werken nog op 22 november. In 2015 op 10/1, 7/2, 14/3, 25/4, 21/6, 19/9, 17/10, 21/11. Allen zaterdagen.
De zomertweedaagse vindt plaats op 30-31 juli.
Meer informatie vind je op  http://www.huisvanverbinding.be/therapie/familieopstellingen-2015/.

Wil je komen kennismaken en de kracht van opstellingen ervaren als representant, of wil je zo een opstelling komen doen, stuur een mailtje.
Je bent van harte welkom.

 

Energie en goede richting

 Website in ontwikkeling. Onze excuses hiervoor. De links brengen je wel bij het juiste artikel.

Een maand geleden volgde ik een vijfdaagse bij mijn leermeester en collega Dr. Ursula Franke en haar man Tom Bryson. En dit is wat we een doorbraak zouden kunnen noemen. Tijdens deze doorgedreven internationale masterclass “Trauma, trance and transformation” vielen voor mij nog eens – dat gebeurt zo om de tien jaar – een aantal scharnierstukken van de puzzel in elkaar. Dit  vertaalt zich onmiddellijk in een aantal initiatieven die na lang broeden, nu het daglicht (mogen) zien.

Op de één of ander manier is er toestemming gekomen om remmende terughoudendheid af te werpen en een stap naar voor te zetten, mijn plek in te nemen en met waardigheid het werk te doen wat goed is en waar ik goed in ben, en wat al lang op mij ligt te wachten.

We blijven een zaterdag per maand “therapeutische opstellingen” doen. Klik hier voor info en wijze van inschrijven. En dat blijkt niet genoeg te zijn. Er komen meer en meer aanvragen. Juni was al volgeboekt en de opstellingen van mei moesten nog plaats vinden. We gaan dus een extra dag inlassen. Suggestie is dit op een vrijdag te doen: van 0900u tot 1530u. We zoeken een geschikte plaats. Suggesties zijn welkom. Zaterdag 21 juni kan je nog deelnemen als representant. Je bent van harte welkom.

Verder starten we een reeks van vier driedaagse workshops omtrent de gevolgen van oorlog: “echo’s van de oorlog, ver weg en zo nabij”. Wat doen ze met mensen, met families, met volkeren. En hoelang blijven ze actief? We kijken naar 4 topics waarbij oorlog een goede voedingsbodem is voor allerlei verborgen loyauteiten die het leven eerder afremmen dan bevorderen : liefde, waanzin, geweld en dood.  Toelichting vind je in het artikeltje.  
In deze workshop komt ieder aan bod: we doen systemische oefeningen in groep, er is tijd voor individueel thema’s en vragen, professionals kunnen ook een supervisievraag inbrengen, er is ook plaats voor stiltewerk en meditatie, er is kans tot zelfreflectie en dialoog.

We starten met een zomerdriedaagse van 30 juli tot en met 1 oogst in de bijzondere ruimtes van De Speelhoeve in Vremde. We werken hier graag, omwille van de bijzondere stilte en het licht. Bij goed weer kunnen we ook genieten van de natuur. Thema van deze eerste workshop is  de liefde: “man vrouw, kind, wezens van verlangen”.  Zoals je in de tekst kan lezen worden mannen bijzonder aangespoord om er bij te zijn, om mee te doen dus. Klik hier voor info
Graag inschrijven voor 30 juni.

Heel graag tot 21 juni. Wil je erbij zijn, stuur een mailtje.
Riet en Johan.

Vreugde, vreugde, vandaag is het feest!

Onweerstaanbaar breekt de lente door.  De bloemen, de vogels, de wind. Vreugde alom. De Christenen vieren vandaag het Paasfeest. Zij kleden zich op hun paasbest en maken zich op, want inderdaad: vandaag is het feest. Het belangrijkste feest van het jaar. Zij trekken naar de kerken en komen daar bijeen om samen het mysterie van hun geloof te bejubelen. Daarna feesten ze verder in hun families en gezinnen. Eindelijk, na veertig dagen vasten mag er naar hartelust gegeten en gedronken worden. Voluit feest.
Met Pasen vieren wij het feest van de verrijzenis, de opstanding. Het leven dat na het sterven verder gaat. Over welk mysterie gaat het? Wie of wat is gestorven, en wie of wat wordt (opnieuw) geboren, of wie of wat blijft leven? En is het zomaar sterven? Eerst is er het verraad door één van de beste vrienden. En dan is er het pijnlijke en eenzame sterven op het kruis. Een sterven dat je volkomen alleen moet doen: “Eli, Eli, lema sabachtani?” (Mijn God, mijn God, waarom heb je mij verlaten”). Een sterven dat ook iets van een bevrijding heeft: “het is volbracht” (Johannes 19:30) en ook iets van een overgave: “Vader, in uw handen leg ik mijn geest” (Lucas 23:46).
Voor mij wijst de goede week op een sterven dat bij ons leven hoort. Op ons levenspad komen we allerlei mensen tegen, ondernemen we activiteiten om dit leven zin en vorm te geven, en overkomen ons zaken die we zelf al dan niet hebben gewild. Er is immers ook veel lot in ons leven werkzaam. Persoonlijk lot, familielot, gemeenschapslot.
Zelf had ik steeds de neiging om het “noodlot” te noemen. Maar nu noem ik het liever lot. En het Paasfeest gaat precies over deze beweging van noodlot naar lot. Het is meer dan een nuance. Het gaat om iets fundamenteels. Wij kiezen de lotgevallen van ons leven niet. Zij overkomen ons. We kunnen wel kiezen hoe we er mee omgaan.
Vanuit het noodlot-perspectief lijkt het of het door iets buiten mezelf aan mij wordt opgelegd. Het is mij toegevallen, toebedeeld, opgelegd. Ik had geen keuze. Ik heb er niet voor gekozen. Ik hoef er dan ook geen verantwoordelijkheid voor op te nemen. Ik moet dit lijden ondergaan.
Lot biedt een ander perspectief. De wisselvalligheden van dit leven horen bij mijn pad. Het zijn voor mij de juiste. Ik neem ze op. Met vreugde waar vreugde hoort, met pijn waar pijn hoort. Ik ga er doorheen. Zowel door het licht als door de duisternis. Immers, geen licht zonder duisternis. Welke vorm die ook mag aannemen, ook duisternis hoort erbij. Ieder van ons wordt in zijn leven uitgedaagd om door de “de donkere nacht van de Ziel” te gaan (de Spaanse mysticus Johannes van het Kruis). Pas wie de tocht heeft doorgemaakt weet wie –welk zelf- gestorven is, en wie –welk zelf-  geboren wordt.
Het paasfeest verwijst naar de mogelijkheid van de mens om voor deze transformatie te kiezen en ze belooft dat er voorbij de duisternis licht zal zijn. Eénmaal per jaar wordt de symboliek van Pasen met volle kracht herdacht, gevierd: vreugde alom! Op deze wijze herinnert dit feest ons aan de mogelijkheid om onze verantwoordelijkheid voor licht en duisternis op ons levenspad dagelijks op te nemen. We kunnen deze keuze op ieder ogenblik van onze levensweg doen.
“De donkere nacht van de Ziel” is een poëtische, mystieke tekst. Mystici beweren ook dat de mystieke ervaring moeilijk uit te leggen is. Het is immers een ervaring die het binnen en het buiten overstijgt. Wil je weten wat het is, dan moet je ze zelf ondergaan.
Opstellingen hebben iets van deze Paaservaring en ook iets van de mystieke weg. De verantwoordelijkheid voor je eigen leven opnemen. De donkere nacht van je Ziel in de ogen kijken en je laten aanraken door het mysterie. Opstellingen zijn een mystieke poort naar licht en vreugde.
We doen opstellingen op de zaterdagen 24 mei, 21 juni, 20 september, 18 oktober en 22 november. Je kan steeds komen kennismaken. Je kan hierbij worden opgesteld als representant. Je betaalt dan 20 €. Wil je zelf een opstelling doen, dan schrijf je in door eenvoudig een mailtje te sturen. Mei is volgeboekt, in juni zijn er nog twee plaatsen. In het najaar is er nog ruimte. Niet te vergeten: de zomerdriedaagse “man, vrouw, kind, wezens van verlangen”  van woensdag 30 juli tot en met vrijdag 1 augustus.
Wie je ook bent, vanwaar je ook komt, wat je ook doormaakt, van harte welkom.

 

 

 

 

Lente

Achter de huizenrij, achter de dreef, komt breed de zon op.
Vol en krachtig, met wit en geel, tegen een lijzige blauwe hemel,
met hier en daar wat schimmige wolken, klaar om te verdwijnen.
Het wit op de berijmde daken licht op.

De vrieskristallen op ruwe gras van de moeraswei
verworden van grijs tot wit.
De laatste resten van een koude nacht verdwijnen in de dauw…

Lente.
Overal rond me heen:  bloesems, knoppen in de bomen, kleine bloemen…
en vrolijke vogels.

En ook wat vreemd.
Een lente zonder dat er een winter is geweest.
Opnieuw een overtuiging die ik mag achterlaten.
Ook zonder winter kan het immers lente zijn.

Dezelfde ervaring doen we op in opstellingen: ook hier komen we oog in oog te staan met onze onbewuste aannames en overtuigingen over man en vrouw zijn, liefde, geboorte en kinderen, mogen leven en sterven,…

Familie-  en andere systeemopstellingen: zaterdag 15 maart om 0900u in de Speelhoeve, Boechout-Vremde.
Er is nog ruimte vrij om een opstelling te doen.
Wil je eerst eens komen kijken met de mogelijkheid dat je als representant wordt opgesteld,

van harte welkom.

 

 

 

 

Wat hierna ?

Zaterdagavond. Flageygebouw. Pieter Wispelwey speelt de zes suites voor vioolcello van Johan Sebastian Bach. Een nieuwe ervaring van wat muziek kan zijn. Waarheen muziek ons kan brengen. Vervoeren, in de mystieke betekenis van het woord.

De concertzaal van het Flageygebouw mag er wezen. Strakke lijnen. Het eikenhouten podium met als achterwand het grootse orgel, klaar om de grootste orkesten luister te geven. Een ruimte ook, waarbinnen het innerlijke zich kan voorbereiden op wat komen kan.

Wispelwey nam plaats op een stoel op een verhoogd element, vooraan op het podium, met de immense, lege ruimte voor het orkest achter zich. De cello, zonder staartpen, tussen de knieën geklemd. Suite 1, suite 2, suite 3. Dan een pauze. De suites 4 en 5, die hij “de melancholische” noemt. Nog een korte pauze en dan, summum, suite nr. 6, “de majestueuze”.  In totaal 36 “bewegingen”.

Wispelwey worstelt niet meer met Bach. Hij worstelt ook niet met zijn cello. Hij is verzoend.
Is het dans? Is het gebed? Hij, Bach’s muziek en de cello komen in dienst van iets veel groters te staan.
Pieter Wispelwey wordt “lichter en licht”, tot hij, de grootmeester, verdwijnt in zijn muziek.

Hemels, en tegelijkertijd aardser dan aarde.
Een ervaring die naar mystiek verwijst: de ziel die danst en zingt en het Oneindige omhelst.
Met de voeten in de aarde, en de haren in de wind.
Een zien voorbij het kijken, een luisteren voorbij het horen.
Een vreugde voorbij het plezier.

Wat komt hierna? Wat na het verdwijnen?  De transcendentie? Het niets?
Beste grootmeester Pieter Wispelwey,  we kijken ernaar uit!

 

 

 

Goede voornemens 2: eten met mate.

Van mijn Venezolaanse collega Carola Castillo leerde ik (opnieuw) het primaire belang inzien van het voedsel dat we binnen nemen en de manier waarop we dat doen. In onze westerse cultuur hebben we duidelijk wat te doen met de juiste maat. Niet alleen met drinken, ook met eten.  In 2008 had gemiddeld meer dan de helft van de Europese Gemeenschap “gewoon” overgewicht.
Kijken we rond ons heen dan zien we ook de strijd die mensen leveren met extremere vormen van misvoeden: obesitas, boulemie, en aan de andere zijde, magerzucht, anorexia nervosa – elk met hun een schakeringen, variaties en gradaties, zoals we die nauwkeurig beschreven zien in  DSM-5, het internationaal klassificatiesysteem dat artsen toelaat om snel de mentale (on)gezondheid van een patiënt te door te geven en zo herdiagnosticeren overbodig te maken.

Rond de jaarwisseling worden ook vele goede voornemens gemaakt omtrent het gewicht. Meestal gaat het om kilo’s verliezen. Voor heel wat mensen is dat een goede zaak. Voor mij zou een “aantal kilo’s minder” goed zijn voor mijn basisgezondheid. Ik zou me beter en ‘lichter’ in mijn vel voelen. Heel langzaam aan zou mijn onschuldig overgewicht ernstige gezondheidsrisico’s kunnen gaan voeden: cardiale problemen, suiker, cholesterol…

Mijn gewicht “onder controle” houden vraagt om veel discipline: erop letten wat ik eet, kijken hoe ik eet en zorg dragen voor de manier waarop het voedsel wordt bereid. Eigenlijk heel basale dingen. Als ik dan ook nog meer ga bewegen, dan evolueer ik naar een gezonde basisconditie. Dit gaat niet vanzelf. Het vraagt om “présence”: mezelf in een bewustzijnstoestand brengen die toelaat dat ik de verantwoordelijkheid hiervoor opneem met alles wat erbij hoort: neen zeggen op een reeks “lekkernijen” en ja zeggen op eten dat ik van nature, spontaan niet zo lekker vind. Présence is een bijzondere gemoeds- en geestesgesteldheid van waaruit ik mijn leven bewust in handen neem en vorm geef. Systemisch verwoord, in opstellingentaal, zeggen we: “mijn leven nemen, helemaal”. Dit bewustzijn kan groeien en versterkt worden door allerlei oefeningen uit de spirituele tradities: het kan mindfulness zijn, taichi, geestelijke oefeningen van Sint Ignatius, de beoefening van de deugden van het enneagram, vasten als zuivering, meditatie …

Wie niet tot deze presence komt, herhaaldelijk probeert en opnieuw probeert en nog eens probeert, zonder goed gevolg, kan zich de vraag stellen: wat speelt er hier nog meer?  Wat mis ik dat ik mijn leven niet kan nemen. Bij de extreme vormen van misvoeden kunnen we de vraag stellen: voor wie doe ik dit zo (of maw. voor wie neem ik mijn leven niet).

De manier waarop wij met eten en drinken omgaan is zo fundamenteel voor hoe wij in het leven staan en ons leven kunnen nemen. Eet- en drinkpatronen staan nooit op zichzelf. Ze zijn steeds in relaties geworteld: in het gezin van herkomst, in de familie. Een opstelling kan in beeld brengen welke onbewuste dynamieken er in de familie spelen die maken dat iemand niet tot gezond eten komt. Eens de dynamiek “gezien” is, eens jij je eigen achtergrond in de ogen hebt gekeken, kan het patroon zich terugtrekken en gaan inspanningen om “present” bij jezelf te zijn, ook vruchten afwerpen.

Voor een opstelling: 15 februari is volgeboekt, voor 15 maart zijn er al mensen ingeschreven. We werken ook op 26/4, 24/5 en 21/6.
Van harte welkom.

 

 

Goede voornemens 1: Stoppen met drinken

Wij stellen vast dat deze eerste dagen van januari de website druk wordt bezocht. Ook de pagina omtrent opstellingen en verslaving. Wij richten ons vooral op alcohol, op drankverslaving dus. Teveel drinken is een vorm van overleven en tegelijkertijd is het een vorm van langzaam dood te gaan. Mensen die drinken verliezen intimiteit en relaties, verliezen werk, verliezen gezondheid, en gaan nog meer drinken, en, ook al is het verliezen, ze blijven ondertussen wel in leven …

Uit de contacten met mensen die drinken, blijkt dat stoppen met alcohol heel moeilijk is. Velen willen het echt, een minderheid lukt erin. En als je dan stopt met drinken, wat komt er dan in de plaats? We horen van mensen dat ze heel veel baat hadden bij een familieopstelling. Vanuit dit perspectief werken we niet met “alcoholisten”, wij werken wel met mensen bij wie “alcohol in de familie zit”.  Verslaving, zoals vele psychische en psychiatrische ziektebeelden, heeft ooit bijgedragen om een zeer ernstige, zeer ingrijpende, tot zelfs traumatische gebeurtenis te (ver)dragen en te overleven. Later is het op zich gaan leven. Maar ooit was het een overlevingsstrategie.

Stoppen met drinken, is hard werken. Ben je verslaafd, dan moet je dit werk zelf doen. Niemand kan het in jouw plaats. Je kan je wel laten bijstaan. Er bestaan allerlei goede begeleidingsvormen om je eigen persoonlijk leven ter hand te nemen. Er is telkens veel “présence” nodig: krachtig je verantwoordelijkheid opnemen in het hier en nu.
De kans op slagen wordt merkelijk groter wanneer ook een beweging gemaakt wordt in de dimensie van de familie, op de collectieve, systemische laag. Hiervoor kan je een opstelling komen doen.

We werken op zaterdagen. Er is koffie, thee en water voorzien. Voor ’s middags breng je zelf je boterhammen mee. Ook pantoffels. Onthaal om  09.00 u. We beginnen om 09.30 en werken tot ongeveer tot 17.00 in de De Speelhoeve, Vremdse steenweg 237, Boechout-Vremde.
De eerste jaarhelft 2014 werken we de zaterdagen 18/1, 15/2, 15/3, 26/4, 24/5 en 21/6.

Wil je graag een gesprek vooraf, en wil je nadien nog nazorg, bel even en we bekijken het. Wil je een opstelling doen, wil je eens komen kijken, wil je eerst als representant meedraaien om de kracht van het systemisch veld aan den lijve te ondervinden, stuur een mailtje.

Van harte welkom.